Τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη;

Η επιλόχειος κατάθλιψη αναφέρεται στην εμφάνιση κατάθλιψης μετά τη γέννηση ενός παιδιού. Εμφανίζεται σε περίπου μία στις δέκα μητέρες και είναι μία από τις πιο συχνές επιπλοκές ενός τοκετού, αν και επειδή δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό μία μητέρα να μην είναι πλημμυρισμένη από ευχάριστα συναισθήματα μετά τη γέννηση του παιδιού, πολλές μητέρες υποφέρουν σιωπηλά. Η επιλόχειος κατάθλιψη συνήθως εκδηλώνεται εντός ενός μηνός από τον τοκετό, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί μέχρι και 6 μήνες μετά.

Η αιτιολογία της επιλόχειου κατάθλιψης δεν είναι γνωστή και διερευνάται μία ποικιλία παραγόντων από ορμονικούς μέχρι περιβαλλοντικούς. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος εμφάνισης της, όμως επιβαρύνονται από την διαταραχή αυτή γυναίκες με υπάρχον ιστορικό, έλλειψη υποστήριξης από την οικογένεια ή τον σύντροφό τους, πρόωρο τοκετό ή κάποια διαταραχής στο μωρό, απώλεια της μητέρας σε μικρή ηλικία, οικονομικά προβλήματα και πένθος. Βέβαια, επιλόχειος κατάθλιψη εμφανίζεται και χωρίς συγκεκριμένο λόγο ή παρουσία στρεσσογόνων παραγόντων, ενώ ακόμα και αν υπάρχουν κάποιοι από τους παραπάνω παράγοντες δεν είναι δεδομένο ότι η γυναίκα θα εμφανίσει τέτοιο σύμπτωμα. Το σημαντικό είναι ότι δεν πρόκειται για μία διαταραχή που οφείλεται στο γεγονός ότι η γυναίκα που γέννησε δεν είναι "αρκετά καλή μητέρα" και γενικώς δεν είναι κάτι για το οποίο ευθύνεται η ίδια η μητέρα, αλλά μία ανεπιθύμητη επιπλοκή του τοκετού. Οι μητέρες που υποφέρουν από επιλόχειο κατάθλιψη δεν προξενούν σκόπιμα κακό στα παιδιά τους, παρότι περίπου οι μισές κάνουν τέτοιες σκέψεις και ανησυχούν πολύ για αυτές.

Συχνά συμπτώματα της επιλόχειου κατάθλιψης είναι η "πεσμένη" διάθεση ολόκληρη την ημέρα ή για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, η αδυναμία της μητέρας να ευχαριστηθεί με οτιδήποτε, η απώλεια του ενδιαφέροντος για τον εαυτό της και το μωρό της, η συχνή τάση για κλάμα, η συνεχής αίσθηση εκνευρισμού, συναισθήματα ενοχής, απόρριψης ή ανεπάρκειας και η αδυναμία συγκέντρωσης (π.χ. η μητέρα ξεχνάει ή χάνει πράγματα). Άλλα συμπτώματα είναι η μειωμένη ενεργητικότητα, οι διαταραχές στον ύπνο, η αυξημένη ή η μειωμένη όρεξη για φαγητό και η μείωση της σεξουαλικής διάθεσης κ.α.

Αντιμετώπιση και θεραπεία

Για την θεραπεία είναι απαραίτητη η πλήρης διαγνωστική εκτίμηση της γυναίκα. Η επιλογή της θεραπείας εξαρτάται από την βαρύτητα των συμπτωμάτων, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί ψυχοθεραπεία ή και φαρμακοθεραπεία. Οι παραπάνω θεραπείες μπορεί  να δουλευτούν είτε μεμονωμένες είτε συνδυαστικά.

Το θετικό με την επιλόχεια κατάθλιψη είναι ότι η γυναίκα κατανοεί ότι κάτι "δεν πάει καλά" και σε πολλές περιπτώσεις το εξομολογείται στους γύρω της. Ακόμα, όμως, κι αν δεν θέλει να μιλήσει, θα πρέπει να βρει κουράγιο για να φροντίσει τον εαυτό της, να ξεκουραστεί και να αναζητήσει την υποστήριξη κυρίως του συντρόφου της. Το οικογενειακό περιβάλλον της γυναίκας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κατάστασης της. Το πρώτο που θα πρέπει τα άτομα αυτά να κάνουν είναι να δείξουν υπομονή, υποστήριξη και, αν χρειάζεται, να ζητήσουν συμβουλές από ειδικό, ο οποίος θα κρίνει αν χρειάζεται η γυναίκα να λάβει βοήθεια. Είναι καλό να κατανοήσουν όλοι στην οικογένεια ότι δεν ευθύνεται η ίδια η γυναίκα γι αυτό που της συμβαίνει. Η επιλόχειος κατάθλιψη δεν διακρίνει κοινωνικοοικονομικά στρώματα, καταγωγή ή αν ήταν ή όχι επιθυμητή η εγκυμοσύνη. Η κατάθλιψη είναι μια διαταραχή η οποία μπορεί να θεραπευτεί αν απευθυνθείτε έγκαιρα σε κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας.

Χαρισματικά παιδιά

             

                 Τα χαρισματικά παιδιά αντιστοιχούν στο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χαρακτηρίζονται από σύνθετο τρόπο σκέψης, ποικιλία ταλέντων, έντονη κριτική διάθεση, ιδιαίτερο χιούμορ, πολύ υψηλό δείκτη IQ και συχνά παρουσιάζουν συναισθηματική ανάπτυξη δυσανάλογη για την ηλικία τους. Μερικά απ' αυτά διαπρέπουν. Τα περισσότερα, όμως, δυστυχώς χαρακτηρίζονται λανθασμένα υπερκινητικά, με διάσπαση προσοχής, τεμπέλικα ή ακόμα και με νοητική υστέρηση, με αποτέλεσμα να σταματούν το σχολείο και να περιθωριοποιούνται. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί, ο γνωστός σε όλους μας Αϊνστάιν.

            Σημαντικό είναι να ειπωθεί ότι τα χαρισματικά παιδιά διακρίνονται από τα ταλαντούχα. Δηλαδή, το χαρισματικό παιδί διαθέτει εξαιρετικές ικανότητες ταυτόχρονα σε πολλούς γνωστικούς τομείς, όπως στη γλώσσα, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες. Το ταλαντούχο παιδί έχει εξαιρετικές ικανότητες σε ένα μόνο ειδικό τομέα της επιστήμης ή της τέχνης, π.χ. τη μουσική ή μόνο στα μαθηματικά.

            Παρακάτω ακολουθούν κάποια χαρακτηριστικά των χαρισματικών παιδιών:

• Μαθαίνουν πιο γρήγορα και σε μεγαλύτερο βάθος ειδικά ανάγνωση-μαθηματικά.
• Έχουν πολύ καλή μνήμη.
• Κατακτούν γρηγορότερα αναπτυξιακά στάδια όπως περπάτημα, ομιλία με ευρύ λεξιλόγιο κλπ.
• Επικοινωνούν καλύτερα με ενήλικες παρά με συνομηλίκους.
• Αποφεύγουν την αποστήθιση και αναζητούν τις λεπτομέρειες.
• Ευαισθησία σε θέματα αισθητικής και καλλιτεχνίας.
• Θέτουν ψηλά επίπεδα, είναι οργανωτικοί και τελειομανείς.
• Βαριούνται όταν απαιτείται να επαναλάβουν κάτι.
• Είναι συχνά ισχυρογνώμονες και επίμονοι.
• Έχουν ιδιαίτερο χιούμορ.
• Επιδεικνύουν ασυνήθιστη ωριμότητα.
• Έχουν έντονη περιέργεια, κάνουν συνέχεια ερωτήσεις, αμφισβητούν και κρίνουν,δείχνουν να βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση.

           

            Ωστόσο, προβλήματα ανακύπτουν συχνά στα χαρισματικά και ταλαντούχα παιδιά. Τα προβλήματα αυτά είτε είναι ακαδημαϊκής φύσης, είτε είναι κοινωνικής φύσης. Δηλαδή, πολλές φορές η ακαδημαϊκή επίδοση ενός παιδιού μπορεί να είναι χαμηλή ή ακόμα να έχει αρκετές απουσίες όταν το σχολικό περιβάλλον δεν είναι επαρκές. Επίσης, περιθωριοποιούνται από τους συνομηλίκους τους, νιώθουν να μην ανήκουν και ότι ξεχωρίζουν ενώ πολλές φορές επιλέγουν να υποβαθμίζουν δημοσίως τις ικανότητές τους ώστε να είναι αποδεκτοί από τον περίγυρο. Συχνά συνδυάζονται και με μαθησιακές δυσκολίες αν πχ η γραφή τους δεν συμβαδίζει με το επίπεδο σκέψης σε μικρές ηλικίες ενώ μπορεί και να συνυπάρχουν ή να συγχέονται όπως αναφέραμε και με το Σύνδρομο Υπερκινητικότητας και Διάσπασης Προσοχής.

            Η αντιμετώπιση τέτοιων παιδιών οφείλει να περιλαμβάνει ειδικά προγράμματα παρέμβασης με κατάλληλη ενίσχυση του διδακτικού υλικού στο σχολείο αλλά και ενδιαφέρουσες εξωσχολικές δραστηριότητες. Τέλος οι γονείς οι ίδιοι πρέπει να μάθουν να μιλάνε, να ακούνε και να διαβάζουν μαζί με το παιδί τους και να φροντίσουν να εκμεταλλευτούν και να αναπτύξουν σωστά τα δυναμικά του παιδιού με υπομονή και αγάπη.

Προβλήματα συμπεριφοράς στην νηπιακή ηλικία.

          

           

           Τα προβλήματα συμπεριφοράς που μπορεί να εμφανιστούν στην παιδική ηλικία καλύπτουν μια ευρεία γκάμα συμπεριφορών. Ειδικότερα, μερικές από αυτές τις συμπεριφορές είναι οι εξής: ξεσπάσματα θυμού, αρνητισμός, επιθετικότητα, ανυπακοή.

            Αναλυτικότερα, όσον αφορά αρχικά, τον αρνητισμό. Θα έχετε παρατηρήσει, ότι η αγαπημένη λέξη του παιδιού σας, είναι το "όχι". Αυτή η αντίδραση είναι κάτι που παρατηρείται γύρω στην ηλικία των 2 - 3 χρόνων και θεωρείται φυσιολογικό φαινόμενο. Το παιδί, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει την ανεξαρτησία του και την αυτονομία προσπαθεί να κάνει τα πάντα μόνο του, χωρίς την βοήθεια κανενός. Γενικά, για να ελέγξετε αυτού του είδους τις καταστάσεις, προσπαθείτε να φέρεστε διπλωματικά και προσέχετε κάθε φορά όταν απευθύνετε μια ερώτηση να μην έχει το περιθώριο το παιδί να απαντήσει αρνητικά.

            Άλλο ένα φυσιολογικό φαινόμενο στην ηλικία αυτή, είναι οι εκρήξεις οργής από μέρους του παιδιού. Για να αντιμετωπίσετε μια τέτοια κατάσταση, προσπαθήστε με ήρεμο τρόπο να το ηρεμήσετε. Αποφύγετε τις φωνές, και τους τσακωμούς γιατί τα αποτελέσματα θα είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που περιμένετε. Το παιδί σας θα θυμώσει περισσότερο, θα αρχίσει να κλαίει και να χτυπιέται πιο έντονα και το μόνο που δεν θα καταφέρετε είναι να ηρεμήσει.

            Θα έχετε παρατηρήσει, επίσης, πως αρκετές φορές ανάμεσα στο παιδί σας και σε άλλα παιδάκια που παίζει μαζί τους αλλά και προς εσάς, υπάρχει μια επιθετικότητα. Το παιδί σπρώχνει, κλωτσάει, τραβάει τα μαλλιά, βάζει τις φωνές.

Αυτό, είναι ένα μεταβατικό στάδιο που θα περάσει. Εσείς, το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να δείξετε υπομονή και κάθε φορά που το παιδί σας θα δείχνει την συμπεριφορά αυτή, να προσπαθείτε να του εξηγήσετε το πόσο λάθος είναι, εξηγώντας του το γιατί.

            Τέλος, είναι σημαντικό οι γονείς να θυμούνται ότι η ανυπακοή του παιδιού όπως και η επιθετικότητα είναι φυσιολογικές αντιδράσεις καθώς εκείνο μεγαλώνει και μαθαίνει να ανεξαρτητοποιείται. Με την πάροδο της ηλικίας όμως το παιδί σταδιακά ωριμάζει, αποκτά αυτοέλεγχο και αποκτά τις κατάλληλες κοινωνικές δεξιότητες ώστε να προσαρμοστεί στο ευρύτερο περιβάλλον του. Αυτό κατακτάται μέσα από τη μάθηση από πρότυπα (όπως οι γονείς), μέσα από την καθοδήγηση των γονέων και των άλλων σημαντικών προσώπων στη ζωή του παιδιού αλλά και μέσα από ένα κλίμα ασφάλειας, σταθερότητας και αρχών που διέπει την οικογένεια. Βέβαια οι μικροαταξίες είναι ένα σύνηθες φαινόμενο ακόμα και στη σχολική και εφηβική ηλικία και διαπράττονται από τα περισσότερα παιδιά χωρίς αυτό να υποδεικνύει κάποια ψυχοπαθολογία. Ωστόσο, αν μια συμπεριφορά είναι τόσο έντονη που φτάνει να διαταράσσει την λειτουργία της οικογένειας αλλά και της σχολικής τάξης, τότε καλό είναι οι γονείς να αναζητήσουν την βοήθεια κάποιου ειδικού για να αντικατασταθούν οι ανάρμοστες συμπεριφορές του παιδιού.

Οι Ψυχολογικές Αντιδράσεις της Εφηβείας

Η εφηβεία είναι μία περίοδος έντονων αλλαγών, τόσο στον βιοσωματικό όσο και στον ψυχολογικό και κοινωνικό τομέα. Οι βιοσωματικές αλλαγές που βιώνει ο έφηβος συνοδεύονται από ψυχολογικές αντιδράσεις, φόβους και ανησυχίες που εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους. Κάθε έφηβος είναι διαφορετικός και μπορεί να εκδηλώνει διαφορετική συμπεριφορά, εξωτερικεύοντας τις αντιδράσεις του. Οι πιο συνήθεις αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της εφηβείας, μπορεί να είναι ένας συνδυασμός των παρακάτω :

• Επιθυμία για απομόνωση – Ο έφηβος στρέφεται προς τον εαυτό του και μπορεί να διακόψει παλιές φιλίες και σχέσεις. Επίσης μπορεί να αρχίσει να αποφεύγει να πάρει μέρος σε οικογενειακές δραστηριότητες που παλιότερα τον ευχαριστούσαν, π.χ. οικογενειακές γιορτές και διακοπές.
• Συναισθήματα πλήξης και αδιαφορίας είναι συχνά κατά την εφηβεία, καθώς ο έφηβος παύει να ενδιαφέρεται για δραστηριότητες και πράγματα που τον ενδιέφεραν και αποκτά νέα ενδιαφέροντα.
• Ευσυγκινησία / Νευρικότητα – Αλλαγές στην ισορροπία των ορμονών, κάνουν τον έφηβο πιο ευσυγκίνητο και νευρικό, εύθικτο και επιρρεπή σε αισθήματα έντονης απογοήτευσης και θυμού. Αυτή η συναισθηματική αστάθεια μπορεί να προκαλέσει εντάσεις στις σχέσεις του εφήβου με τους γονείς και τα αδέρφια του.
• Αντιδραστική / εχθρική στάση προς τους άλλους – Ο έφηβος προβάλλει αντιρρήσεις, γκρινιάζει και δε δείχνει διάθεση συνεργασίας. Προκαλεί καυγάδες και τα σχόλια του διαταράσσουν το πρότερο κλίμα των οικογενειακών σχέσεων. Στην πρώτη φάση της εφηβείας συχνή είναι και η εκδήλωση εχθρότητας προς το άλλο φύλο, όχι μόνο στο κοινωνικό αλλά και στο οικογενειακό πλαίσιο.
• Η απότομη πτώση του επιπέδου της σχολικής επίδοσης είναι σύνηθες φαινόμενο κατά την εφηβεία. Οι έντονες συναισθηματικές καταστάσεις που βιώνει ο έφηβος, σε συνδυασμό με όλες τις παραπάνω αντιδράσεις και αλλαγές, θέτουν το ενδιαφέρον για την ενασχόληση με το διάβασμα σε δεύτερη μοίρα.
• Εναντίωση προς κάθε μορφή εξουσίας – Στόχοι της εναντίωσης σε κάθε μορφής εξουσίας γίνονται συχνότερα οι γονείς και οι καθηγητές του εφήβου.
• Έλλειψη αυτοπεποίθησης – Καθώς το Εγώ του εφήβου αλλάζει, μαζί με την εξωτερική του εμφάνιση, μπορεί να εμφανιστούν αισθήματα ανασφάλειας και άγχος αποτυχίας. Η έλλειψη βεβαιότητας για την ταυτότητά του που αλλάζει διαρκώς, είναι επόμενο να προκαλεί και μία μείωση της αυτοπεποίθησης του εφήβου.
• Ονειροπόληση – Η ονειροπόληση προσφέρει στον έφηβο μία διέξοδο για τα έντονα αισθήματα που βιώνει και ένα όχημα για να φανταστεί τον εαυτό του μέσα σε διάφορους ρόλους και καταστάσεις.
• Υπεραπασχόληση με θέματα του σεξ – Καθώς ο έφηβος γίνεται παρατηρητής της σεξουαλικής του ωρίμανσης, είναι επόμενο να αυξάνεται και το ενδιαφέρον γύρω από θέματα του σεξ.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς:

Η αντιδραστικότητα του εφήβου, η πτώση στη σχολική επίδοσή του και η απομάκρυνσή του από την οικογένεια απασχολεί συχνά τους γονείς. Οι συγκρούσεις και μία αίσθηση ότι όπως και να προσπαθήσουν να διαχειριστούν την συμπεριφορά του παιδιού τους αποτυγχάνουν είναι χαρακτηριστικά στους γονείς εφήβων.

• Σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι η εφηβεία αποτελεί μία περίοδο αλλαγών και όπως σε κάθε περίοδο αλλαγών η προϋπάρχουσα ισορροπία πρέπει να διαταραχθεί για να επιτευχθεί μία νέα ισορροπία. Οι δυσκολίες είναι φυσιολογικές και πρέπει επομένως να είναι αναμενόμενες.

• Όρια και Διάλογος – Τα όρια πρέπει να επαναπροσδιοριστούν, ώστε να επιτρέπουν στον έφηβο μεγαλύτερη ανεξαρτησία και ελευθερία κινήσεων με ασφάλεια. Οι περισσότεροι έφηβοι τείνουν να αποφεύγουν τον διάλογο, όταν τους τον προτείνουν οι γονείς τους. Παράλληλα όμως, είναι πολλές οι φορές που οι ίδιοι ανοίγουν διάλογο για να διαφωνήσουν με τους γονείς τους. Επομένως, ο γονέας είναι αυτός που καλείται να θέσει ασφαλή και εποικοδομητικά όρια στον διάλογο. Ο έφηβος είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει σε αυτά τα όρια. Τότε, ο γονέας καλείται να βοηθήσει τον έφηβο να διαπραγματευτεί μαζί του τους κανόνες του διαλόγου και της συμπεριφοράς.

• Η ψυχική ισορροπία των γονέων είναι πολύ σημαντική, γιατί επιτρέπει στον γονέα να διατηρήσει τον έλεγχο του εαυτού του και της συμπεριφοράς του, όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον θυμό και τις επιλογές του έφηβου παιδιού του. Όταν ο γονέας δεν μπορεί να διαχειριστεί τα δικά του αισθήματα, τότε γίνεται λιγότερο ικανός να βοηθήσει το παιδί του.

• Καλή συνεργασία των γονέων. Σε μία δύσκολη περίοδο, όπως αυτή της εφηβείας, οι γονείς δοκιμάζονται ξανά ως ομάδα.

• Σε περιπτώσεις όπου ο γονέας δεν μπορεί να διαχειριστεί τις δυσκολίες ή ανησυχεί για την σωματική ή/και ψυχική ασφάλεια του εφήβου, ή σε περιπτώσεις που η συμπεριφορά του εφήβου θέτει σε κίνδυνο άλλους, η συνεργασία με τους κατάλληλους φορείς και ειδικούς είναι απαραίτητη.

Παιδιά "δύσκολα" στο φαγητό.

        

     

          Μερικά παιδιά είναι «εύκολα» στο φαγητό. Κάποια άλλα όμως απορρίπτουν από την διατροφή τους τις περισσότερες τροφές ή τρώνε συγκεκριμένες τροφές. Κάθε παιδί έχει το δικαίωμα να έχει κάποιες γευστικές και ποσοτικές προτιμήσεις. Το παιδί διαμορφώνει την προσωπικότητα του και δοκιμάζει τα όρια των γονιών του έτσι ώστε να αναπτυχθεί. Συνεπώς η διαφοροποίηση του από τις επιθυμίες των γονιών είναι σημαντική για την ανάπτυξη της αυτονομίας του.

            Η επιλεκτικότητα στις τροφές εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά νηπιακής ηλικίας. Η άρνηση του φαγητού στην παιδική ηλικία δεν σημαίνει απαραίτητα πιθανή διατροφική διαταραχή. Συνήθως είναι μια κακή συνήθεια των παιδιών που δημιουργείται όταν οι γονείς δυσκολεύονται να καθιερώσουν ένα διατροφικό πρόγραμμα. Τις περισσότερες φορές η άρνηση της τροφής είναι απλώς μια δοκιμή των ορίων των γονιών, έχοντας βέβαια αποκλείσει πιθανές οργανικές παθήσεις που μπορεί να ευθύνονται για τη δυσκολία πρόσληψης τροφής.

Τεχνικές αντιμετώπισης:

• Μην συγκρούεστε με το παιδί την ώρα του φαγητού, όπως επίσης και μην το δωροδοκείται. Διαφορετικά ενισχύετε την άποψη ότι το φαγητό καταναλώνεται μόνο με το ζόρι.
• Δώστε χρόνο στο παιδί να βαρεθεί τη διαμάχη χωρίς να ασκείτε πίεση.
• Χρησιμοποιείστε παραμύθια και παραδείγματα. Δοκιμάστε νέους τρόπους παρουσίασης της τροφής, φτιάχνοντας ανθρωπάκια, σπιτάκια, αστεράκια και βάλτε πολύ μικρή ποσότητα λαχανικών ή φρούτων.
• Εντάξτε το παιδί στην διαδικασία προετοιμασίας του φαγητού.
• Αφήστε το παιδί να επιλέξει μόνο του ένα οποιοδήποτε λαχανικό που θα ήθελε να δοκιμάσει. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φάει αυτό που θα επιλέξει.
• Αν το παιδί αρνείται επίμονα να φάει ένα είδος τροφής, μην απογοητεύεστε. Σε καμία περίπτωση μη το αφαιρέσετε από το διαιτολόγιο του. Δοκιμάστε διαφορετικούς τρόπους μαγειρέματος της ίδιας τροφής που το παιδί απορρίπτει.
• Αποφύγετε χαρακτηρισμούς του παιδιού όπως «δύσκολο στο φαγητό», «επιλεκτικό» κλπ γιατί το παιδί ταυτίζεται.
• Αγνοήστε την αρνητική συμπεριφορά των παιδιών σχετικά με το φαγητό και ενθαρρύνετε τη θετική συμπεριφορά με ενίσχυση. Καλό είναι η ενίσχυση να μην είναι τροφή αλλά κάτι άλλο όπως αυτοκόλλητα, μια βόλτα κτλ.
• Όταν προσφέρετε νέες τροφές, δώστε μόνο μια πολύ μικρή ποσότητα (π.χ., μια κουταλιά), ή παρουσιάστε ταυτόχρονα μια αγαπημένη τροφή με κάτι καινούργιο που δεν έχει δοκιμάσει έως τώρα.

          Γενικότερα, η επιλεκτικότητα τροφής εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα παιδιά. Στην ηπιότερη μορφή της είναι μια φάση που συνδέεται, όπως ήδη έχουμε αναφέρει με τον πειραματισμό των παιδιών, για να δουν τα όρια των γονιών τους. Οι πιο ήπιες μορφές επιλεκτικότητας δεν απειλούν την ψυχική και σωματική υγεία του παιδιού. Χρειάζεται, όμως προσοχή στις πιο ακραίες μορφές της, όταν το παιδί υποσιτίζεται ή δεν λαμβάνει όλα τα απαραίτητα συστατικά για την ομαλή ανάπτυξή του. Ο αποκλεισμός ολόκληρων κατηγοριών τροφών χρίζει άμεσης αντιμετώπισης, κυρίως αν το παιδί έχει γίνει 5 χρόνων. Γι’ αυτό χρειάζεται να διαχωρίσουμε το πείσμα και τη φάση που περνάει ένα παιδί, σε σχέση με την τροφή, από τη σοβαρή διατροφική διαταραχή.

Το άγχος των εξετάσεων.

Το σεμινάριο μπορεί να γίνει είτε ομαδικό είτε ατομικό.

        "Ο γιος μου διαβάζει, για να δώσει πανελλήνιες. Έχει πολύ άγχος. Ο αδερφός του άλλαξε δωμάτιο, για να μην τον ενοχλεί. Έχει βάλει υψηλούς στόχους και αγχώνεται, γιατί ανησυχεί ότι δεν θα τα καταφέρει. Λέει ότι δεν του φτάνει ο χρόνος και ότι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Είναι καλός μαθητής, αλλά ανησυχεί μήπως ξεχνάει αυτά που διαβάζει. Το βράδυ αργεί να κοιμηθεί. Δεν τρώει καλά. Πήρα άδεια από τη δουλειά μου, για να είμαι σπίτι και να τον βοηθάω όσο μπορώ. Τι μπορώ να κάνω, για να μην αγχώνεται τόσο πολύ;". 

 

            Καθώς πλησιάζει η περίοδος των εξετάσεων, η αγωνία και το άγχος των μαθητών αλλά και των γονιών, αυξάνεται σημαντικά. Το άγχος και η ψυχολογική φόρτιση που συνοδεύει τις πανελλαδικές εξετάσεις μπορεί να έχουν ολέθριες συνέπειες στην ψυχική κατάσταση των μαθητών και των γονέων, προκαλώντας ακόμα και οικογενειακές εντάσεις και συγκρούσεις.  

           Σκοπός της συγκεκριμένης συνάντησης είναι να συζητηθούν θέματα που προκύπτουν μέσα στην οικογένεια την περίοδο των εξετάσεων και να δοθούν συμβουλές τόσο για τους μαθητές όσο και για τους γονεις, με στόχο να υπάρξει ένα αρμονικό οικογενειακό περιβάλλον! Αναλυτικότερα, θα συζητηθούν οι αιτίες που προκαλούν άγχος εξετάσεων, τα συμπτώματα (σωματικά, πνευματικά, συναισθηματικά) και τι μπορούμε να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε. Επίσης, θα συζητηθούν τρόποι για να μαθαίνει το παιδί γρήγορα και αποτελεσματικά, τεχνικές μελέτης και μυστικά για επιτυχημένες επαναλήψεις.

Όλο το υλικό του σεμιναρίου θα δοθεί σε έντυπη μορφή.

 

Ημερομηνίες διεξαγωγής:
6 Απριλίου 2013 ή

7 Απριλίου 2013

'Οποιος επιθυμεί να το παρακολουθήσει χρειάζεται να δηλώσει συμμετοχή.   

Διάρκεια: 2 ώρες

Τόπος Διεξαγωγής: Καβέτσου 17

Γιατί να επισκεφτώ έναν παιδοψυχολόγο;

Το μεγάλωμα των παιδιών είναι μια δημιουργική αλλά συνάμα γεμάτη προκλήσεις κατάσταση. Στην καθημερινότητα τους οι γονείς καλούνται να διαχειριστούν πλήθος καταστάσεων με τα παιδιά τους, άλλοτε εύκολων και άλλοτε δύσκολων. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα καταφέρνουν, ωστόσο κάποιες καταστάσεις τους δυσκολεύουν και τους προβληματίζουν.

Έχει αποδειχτεί, λοιπόν, πολύ ωφέλιμο για τους γονείς να συμβουλεύονται έναν ψυχολόγο ειδικευμένο σε θέματα παιδοψυχολογίας και συμβουλευτικής γονέων, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει  στην καλύτερη διαπαιδαγώγηση και ανατροφή του παιδιού αλλά ακόμη και στο πώς να επικοινωνείτε καλύτερα με το παιδί και τον έφηβο.

Μερικοί από του στόχους της συμβουλευτικής γονέων είναι:

•  Η βελτίωση της σχέσης και της επικοινωνίας με το παιδί σας.
•  Η ενίσχυση θετικών και αποτελεσματικών τρόπων διαπαιδαγώγησης.
•  Η δημιουργία υγιών και ήρεμων σχέσεων μεταξύ των μελών της οικογένειας.
•  Η σωστή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Πότε είναι καλό να απευθυνθείτε για συμβουλευτική γονέων;

•  Κρίση στην οικογένεια (π.χ. χωρισμός, θάνατος).
•  Απειθαρχία. Οριοθέτηση
•  Αντιζηλία ανάμεσα στα αδέρφια.
•  Εκρήξεις θυμού.
•  Σχολική μελέτη.

Επιπλέον, θα ήταν καλό να απευθυνθείτε σε έναν παιδοψυχολόγο όταν παρατηρείτε συμπεριφορές  του παιδιού σας που σας ανησυχούν ή που εμφανίστηκαν ξαφνικά.

• Άγχος. π.χ. άγχος για την επίδοσή του στο σχολείο ή σε άλλες δραστηριότητες, άγχος εξετάσεων, άγχος αποχωρισμού.
•  Φοβίες. π.χ. κοινωνική φοβία, σχολική φοβία.
• Ανορεξία ή/και βουλιμία.
• Ελλειμματική προσοχή με ή χωρίς Υπερκινητικότητα.
• Προβλήματα συμπεριφοράς.
•  Σωματικές ενοχλήσεις χωρίς οργανική αιτία.
• Διαταραχές ύπνου.
• Διαταραχές απέκκρισης (ενούρηση, εγκόπριση).
• Σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού ή του εφήβου.

Μην διστάζετε να ζητήσετε την συμβουλή του ειδικού. Το να απευθυνθεί κάποιος σε ένα ψυχολόγο δεν είναι ταμπού ούτε τον στιγματίζει. Άλλωστε είναι προτιμότερο να προλαμβάνουμε καταστάσεις, παρά να τις αντιμετωπίζουμε εκ των υστέρων.