Ένα online παιχνίδι για παιδιά που βάζει φραγμό στον ρατσισμό.

Eίναι ηλεκτρονικό, είναι παιχνίδι και είναι για καλό σκοπό. Πρόκειται για το online παιχνίδι www.navid.gr που δημιούργησαν ο Πάνος Χριστοδούλου με τη Μαρίζα Ντεκάστρο και τον Μίλτο Κύρκο, εμπνευσμένοι από το βιβλίο του Πάνου Χριστοδούλου «Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές».

Οπως και το βιβλίο, το παιχνίδι έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει – κυρίως μαθητές τελευταίων τάξεων δημοτικού, πρώτων γυμνασίου- σε θέματα ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Σήμερα, που ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία έχουν μπει - δυστυχώς - για τα καλά στην ελληνική κοινωνία το παιχνίδι αποτελεί μια καλή ευκαιρία προκειμένου να εκπαιδευτεί η νέα γενιά στις αξίες της αλληλεγγύης, της φιλίας, του σεβασμού στο διαφορετικό.

Το online παιχνίδι απευθύνεται σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.

«Σε μια εποχή που το ρατσιστικό μίσος (είτε εκφράζεται με λόγια είτε με πράξεις) έχει γίνει ανεκτό και μέρος της καθημερινότητάς μας, αυτό το παιχνίδι έχει σκοπό να μας κινητοποιήσει» τονίζουν οι δημιουργοί του.

Δείχνοντας με ρεαλιστικό τρόπο τι συμβαίνει σε χώρες με ανελεύθερα καθεστώτα, το παιχνίδι επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει στο θέμα των προσφύγων, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και κυρίως να υπενθυμίσει αξίες όπως η αλληλεγγύη, η βοήθεια προς τον αδύναμο και ο σεβασμός στον συνάνθρωπο, απ’ όπου και αν προέρχεται.

Γνωρίζετε τον Ναβίντ; 

«Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν επιλογή: αν μπορούσαν δεν θα εγκατέλειπαν τη χώρα τους, την οικογένειά τους, τους φίλους τους.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν άφησαν το σπίτι τους για πλάκα, ούτε ήρθαν στην Ελλάδα με σκοπό να μας πάρουν τις δουλειές, να μας ληστέψουν ή να αλλοιώσουν την ταυτότητά μας. Α, και φυσικά δεν ήρθαν για διακοπές!

Ένας από αυτούς είναι ένα παιδί, ο Ναβίντ, ένας μικρός πρόσφυγας. Τον γνωρίζετε; Ξέρετε γιατί έπρεπε να φύγει από την πατρίδα του; Ξέρετε πώς ήταν η ζωή του και τι ακριβώς συνέβαινε στη χώρα του; Και, τελικά, τα κατάφερε να φύγει;» αναφέρουν οι δημιουργοί του οnline παιχνιδιού.

Μπείτε στο www.navid.gr και παίξτε το παιχνίδι «Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές».

Ελάτε στη θέση του Ναβίντ και προσπαθήστε να ξεπεράσετε όλες τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες που θα σταθούν εμπόδιο στην προσπάθειά σας να φύγετε από τη χώρα σας.

Το παιχνίδι είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του Πάνου Χριστοδούλου «Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές» (εκδόσεις Κέδρος).

Σχεδιάστηκε για να παίζεται στις σχολικές τάξεις ή στο σπίτι με τους γονείς, σε συνδυασμό ή και ανεξάρτητα από την ανάγνωση του βιβλίου.

Στον ιστότοπο του παιχνιδιού οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς μπορούν να βρουν πολλά υλικά (σχετική βιβλιογραφία, χρήσιμες διευθύνσεις, ιδέες για σχέδια εργασίας κ.ά.) που θα βοηθήσουν στις συζητήσεις με τα παιδιά.


Το βιβλίο του Πάνου Χριστοδούλου

Το βιβλίο «Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές» εκδόθηκε το 2007. Ο συγγραφέας του ο Πάνος Χριστοδούλου έχει παραχωρήσει όλα τα δικαιώματα από την πώληση του βιβλίου στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες.

Αγοράζοντάς το, συμβάλλετε στην ενίσχυση και προστασία των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.

Το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά του περιοδικού Διαβάζω.

Για επιπλέον πληροφορίες: info@navid.gr

Πηγή: http://www.tanea.gr

Η μαμά και ο μπαμπάς ξανά μαζί.

Η βαθύτερη επιθυμία όλων των παιδιών, των οποίων έχουν χωρίσει οι γονείς, είναι να ενωθεί και πάλι η οικογένεια τους! Αυτό είτε το εκφράζουν φανερά είτε όχι. Το να ενωθεί και πάλι η οικογένεια και να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν, φαντάζει σαν την τέλεια λύση σε πολλά παιδιά, ωστόσο στην πραγματικότητα η επανένωση της οικογένειας μπορεί να δυσκολέψει όλους όσους εμπλέκονται.

«Ο δρόμος δεν είναι εύκολος».

Αν εσείς και ο/η πρώην συζύγος σας σκεφτόσαστε να είστε και πάλι μαζί, να έχετε κατά νου ότι η προσαρμογή των παιδιών σε αυτό μπορεί να μην είναι εύκολη, ακόμη και αν αυτό αποτελεί την εκπλήρωση των βαθύτερων επιθυμιών τους. Τα ζευγάρια που τα ξαναβρίσκουν συχνά έχουν πολλά θέματα να επιλύσουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι χρειάζεται να επισκεφτείτε κάποιον σύμβουλο γάμου και να συζητήσετε την προοπτική της επανένωσης είτε μόνοι σας να αφιερώσετε πολύ χρόνο για την επίλυση των προβλημάτων της σχέσης. Η επανένωση της οικογένειας περικλείει πολλές αρχές και τέλη- δηλαδή μπορεί σήμερα να είστε καλά αλλά την επομένη μέρα να σκέφτεστε ότι δεν ήταν σωστή απόφαση, μετά από δυο βδομάδες μπορεί να περνάτε πάλι καλά το βράδυ μαζί κ.ο.κ. Οι δυσκολίες στο δρόμο που έχετε επιλέξει μπορεί να φαντάζουν τεράστιες και ανυπέρβλητες στα παιδιά σας καθώς έχουν επενδύσει συναισθηματικά στην επανένωση της οικογένειας σας. Ανησυχούν μήπως αυτή η σχέση χαλάσει πάλι και πληγωθούν.

«Κινηθείτε με αργούς ρυθμούς».

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε εσείς και ο/η πρώην σας είναι να προχωράτε με αργούς ρυθμούς. Μην μετακομίσετε αμέσως μαζί. Πάρτε τον χρόνο σας για να σκεφτείτε αν αυτή η επανένωση μπορεί πραγματικά να προχωρήσει και αν είναι αυτό που πραγματικά θέλετε. Το να ξαναείστε μαζί και μετά να χωρίσετε πάλι θα είναι επίπονο και τραυματικό για τα παιδιά σας. Μην το κάνετε μέχρι να είστε σίγουροι.

Μην υποθέτετε ότι αυτή την φορά όλα θα κυλήσουν ομαλά. Τα προβλήματα που είχατε πριν δεν έχουν εξαφανιστεί, ακόμη και τώρα αν και οι δυο έχετε θετική διάθεση και σκέψη. Χρειάζεται να βρείτε λύσεις για τα προβλήματα που σας οδήγησαν στον χωρισμό. Χρειάζεται να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα μαζί και να προσπαθήσετε να βρείτε ουσιαστικές λύσεις οι οποίες θα σας επιτρέψουν, αυτή τη φορά,  να ζήσετε μαζί ευτυχισμένοι.

«Βοηθήστε τα παιδιά να διαχειριστούν την νέα κατάσταση».

Αν εσείς και ο/η πρώην σύζυγος σας σκεφτόσαστε να επανενώσετε την οικογένεια σας, προσπαθήστε να μην ενισχύσετε τις ελπίδες των παιδιών σας. Μην τους ανακοινώσετε ότι είστε και πάλι μαζί μέχρι να είστε απόλυτα σίγουροι. Καθώς θα είναι ζημιογόνο για την συναισθηματική τους κατάσταση να τους συνθλίψετε και πάλι τις ελπίδες τους. Αντ’ αυτού, ενημερώστε τους ότι οι γονείς τους για πάντα θα επικοινωνούν και θα προσπαθούν να είναι φιλικοί μεταξύ τους. Τονίστε ότι μπορεί να είστε φίλοι μετά τον χωρισμό και δώστε έμφαση στο ότι αυτό προσπαθείτε να κάνετε και τώρα.

Μόλις καταλήξετε στην οριστική σας απόφαση για επανένωση, να το συζητήσετε με τα παιδιά σας. Κάντε τους σαφές ότι αποφασίσατε να προσπαθήσετε και πάλι αλλά ωστόσο δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο να το κατανοήσουν τα παιδιά, αλλά οφείλετε να μην τους δίνετε υποσχέσεις που δεν είστε σίγουροι ότι μπορείτε να κρατήσετε.

«Παιδιά που αντιδρούν αρνητικά».

Υπάρχουν κάποια παιδιά που αντιδρούν αρνητικά στην ιδέα του να είναι και πάλι μαζί οι γονείς τους. Οι έφηβοι συνήθως έχουν αρκετές αντιρρήσεις επειδή δεν θέλουν να πληγωθούν και πάλι και συνεπώς λειτουργούν σαν να μην είναι χαρούμενοι με την ένωση της οικογένειας. Αν ο έφηβος έχει μια έντονη σχέση με τον ένα γονιό (κυρίως αυτόν που θεωρεί υπεύθυνο για τον χωρισμό) το πιθανότερο είναι να μην τον δεχτεί θετικά. Σε καταστάσεις σαν αυτή, μπορείτε να του ζητήσετε και να επιμείνετε να σας σέβεται, ωστόσο, δεν μπορείτε να επιμείνετε να «αγκαλιάσει» με ενθουσιασμό και εγκαρδιότητα την επανένωση με τον/την πρώην σας. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να του δώσετε χρόνο και να ενθαρρύνετε το παιδί σας να δείξει υπομονή. Να είστε ειλικρινείς με το γεγονός ότι προσπαθείτε να κάνετε το καλύτερο που μπορείτε.

Προσαρμογή από: http://www.divorceinteractive.com

Μαμά, υπάρχει Άγιος Βασίλης;

Τα Χριστούγεννα έφτασαν και τα μικρά μας γράφουν γράμματα και ετοιμάζονται για να υποδεχτούν τον Αϊ Βασίλη, αυτό τον παχουλό ασπρομάλλη παππούλη με την μακριά γενειάδα, ντυμένο στα κόκκινα, που με το σάκο του γεμάτο δώρα θα ταξιδέψει πάνω στους ταράνδους του, σε μια νύχτα ολόκληρο τον κόσμο, για να αφήσει κάτω από κάθε χριστουγεννιάτικο δέντρο τα δώρα των παιδιών.

Αρχικά, γονείς, σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε τον Αϊ Βασίλη σαν ένα φίλο και σύμμαχο των παιδιών. Μέσω εκείνου μπορεί να πραγματοποιηθεί κάθε επιθυμία τους. Συνήθως το παιδί σκέφτεται: «Δεν μου αγόρασαν το παιχνίδι που ήθελα οι γονείς μου. Θα μου το φέρει σίγουρα όμως, ο Άγιος Βασίλης». Ο Άγιος Βασίλης λοιπόν, είναι εκείνος που τα αγαπάει πάρα πολύ και δεν τους χαλάει ποτέ χατίρι. Επιπλέον, ο Άγιος Βασίλης στις περισσότερες οικογένειες λειτουργεί σαν επιβράβευση. Όλοι ξέρουμε ότι κατά τη διάρκεια ολόκληρου σχεδόν του χρόνου και με την προτροπή της μαμάς και του μπαμπά, το παιδί κάνει ό,τι μπορεί για να γίνει καλύτερο ώστε τελικά ο αγαπημένος του άγιος να του φέρει το παιχνίδι που τόσο επιθυμεί. Η γνωστή φράση «αν είσαι καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης θα σου φέρει αυτό που ζήτησες» μπορεί να μας φαίνεται συνηθισμένη, αλλά για εκείνο είναι το κίνητρο για μια συνεχή προσπάθεια βελτίωσης, που έχει ως στόχο να καταφέρει τελικά να έχει την επιβράβευση.

Ωστόσο, αργά ή γρήγορα οι μικροί μας μπόμπιρες παρατηρούν ότι ο παππούλης με τη μακριά γενειάδα μοιάζει όλως περιέργως πολύ στον μπαμπά ή στο θείο. Τι γίνεται τότε; Όλο και περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται αν είναι καλό για το παιδί τους να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη. Όταν το παιδί μας ρωτάει αν υπάρχει πράγματι Άγιος Βασίλης, δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στο ψέμα, αλλά ούτε και να του πούμε ένα ξερό όχι, ισοπεδώνοντας τη φαντασία του. Μπορούμε να αφήσουμε το παιδί να κάνει τη δική του αναζήτηση και να ζητήσουμε να μάθουμε τη δική του άποψη, ρωτώντας για παράδειγμα «εσύ τι πιστεύεις;» ή «γιατί ρωτάς;». Έρευνες δείχνουν ότι περίπου στην ηλικία των 6 – 7 χρόνων, το παιδί ανακαλύπτει την αλήθεια. Τα περισσότερα παιδιά δεν απογοητεύονται, αντίθετα μάλιστα  βλέπουν αυτή την ανακάλυψη σαν επίτευγμα που τους φέρνει πιο κοντά στον κόσμο των ενηλίκων. Άλλωστε αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς. Είναι μια ευκαιρία να μιλήσουν στα παιδιά τους για έννοιες όπως η αγάπη, η γενναιοδωρία, η ανιδιοτέλεια, η ελπίδα, η βοήθεια προς τον συνάνθρωπο.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα παιδιά να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη. Όσο υπάρχει αγάπη, φαντασία και ελπίδα για το απίθανο, υπάρχει  και Άγιος Βασίλης. Άλλωστε είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει;

Μαμά πώς γεννιούνται τα παιδιά;

Αυτή είναι  μια ερώτηση που συχνά προκαλεί αμηχανία στους γονείς. Ξαφνικά το «μωρό» τους αρχίζει να τους κάνει ερωτήσεις για «δύσκολα» θέματα και δεν ξέρουν τί και πώς να του απαντήσουν. Αναρωτιούνται τι πρέπει να του πουν, πόσες λεπτομέρειες χρειάζεται να αναφέρουν και μέχρι ποιο σημείο μπορούν να του μιλήσουν. Μήπως είναι πολύ μικρό για τέτοια θέματα, μήπως του ξυπνήσω το ενδιαφέρον έγκαιρα και μετά δεν μπορώ να το χειριστώ;

Συζητήσεις γύρω από την σεξουαλικότητα πάντοτε προκαλούσαν άγχος στους γονείς.  Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια αυτό τείνει να αλλάξει. Οι γονείς ζητούν πια να ενημερωθούν για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και επιθυμούν να ενημερώνονται περισσότερο για θέματα σεξουαλικής φύσεως. Η σεξουαλική ενημέρωση των παιδιών  δεν πρέπει να αποτελεί ένα θέμα ταμπού μέσα στην οικογένεια, αλλά να θεωρείτε μέρος της συνολικής διαπαιδαγώγησης τους. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την σχέση του γονιού με το παιδί να δημιουργήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης και το παιδί να νιώθει άνετα να συζητήσει μαζί του όλες του τις απορίες. Οι ερωτήσεις γύρω από τη σεξουαλικότητα, την αναπαραγωγή, τη σύλληψη θα προκύψουν σίγουρα στην πορεία της ανάπτυξης και της ωρίμανσης του παιδιού, δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Αν, ωστόσο τα παιδιά δεν βρουν πρόσφορο έδαφος για τέτοιες συζητήσεις στο σπίτι, θα ψάξουν να βρουν απαντήσεις σε άλλες πηγές οι οποίες το πιθανότερο να είναι παραπλανητικές. Είναι σημαντικό, επομένως, από μικρή ηλικία να πείσουμε το παιδί μας ότι μπορεί να μας εμπιστευθεί, έτσι ώστε να είναι και αυτό ενημερωμένο, και εμείς να μην ανησυχούμε.

Τα παιδιά από την ημέρα που γεννιούνται είναι σεξουαλικά όντα. Ήδη από τους πρώτους μήνες, θα έχετε παρατηρήσει καθώς τα αλλάζετε, να αγγίζουν τα γεννητικά τους όργανα και να βρίσκουν ευχαρίστηση σε αυτή την κίνηση. Αυτή η ευχαρίστηση δεν είναι σεξουαλική. Γύρω στα τρία, το παιδί ανακαλύπτει το φύλο και τη σεξουαλικότητα του. Περίπου σε αυτή την ηλικία παράλληλα με την ανάπτυξη του λόγου του, πιθανόν να έρθουν και οι πρώτες ερωτήσεις.  Πώς γεννιούνται τα μωρά, σε τι διαφέρει το αγόρι από το κορίτσι, πώς μπαίνει το σποράκι στην κοιλιά της μαμάς κ.ο.κ. Ενώ όταν γίνουν πια πέντε ή έξι χρονών αρχίζουν τις σεξουαλικές διερευνήσεις με μορφή παιχνιδιού με άλλα συνομήλικα παιδιά.

Στις ερωτήσεις, λοιπόν, των παιδιών Λαμβάνουμε πάντοτε υπόψη την ηλικιακή περίοδο που βρίσκεται. Δεν χρειάζεται να μπείτε σε λεπτομέρειες που δεν μπορεί να κατανοήσει το παιδί σε μικρή ηλικία και ενδεχομένως να το τρομάξουν και να το αποθαρρύνουν. Ωστόσο, απαντάμε σε όλες τις απορίες του με ειλικρινή και κατανοητό τρόπο και χωρίς υπεκφυγές. Δεν είναι ωφέλιμο να καταφύγουμε σε αόριστες και αναληθείς απαντήσεις (για πελαργούς, μελισσούλες, λουλουδάκια κλπ), γιατί έτσι θα το μπερδέψουμε περισσότερο και θα δημιουργηθούν στο μυαλό του στρεβλές απόψεις.

Κλείνοντας, να τονιστεί ότι για να είναι εφικτή η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, χρειάζεται ο ίδιος ο γονιός να είναι ενημερωμένος. Η σωστή ενημέρωση και γνώση διευκολύνει σημαντικά μια τέτοιου είδους συζήτηση. Τα παιδιά διαισθάνονται πότε οι γονείς τους νιώθουν άβολα με κάτι. Αν αντιληφθούν επομένως κάτι τέτοιο, τότε είναι πολύ πιθανό να μην εκφράσουν ανοιχτά μελλοντικές απορίες τους ή ακόμα και να θεωρήσουν ότι «το σεξ είναι κάτι που κάνει την μαμά και τον μπαμπά να νιώθουν άβολα, άρα θα είναι κάτι κακό».  Επίσης, στα βιβλιοπωλεία υπάρχουν αρκετά βιβλία με συμβουλές για τους γονείς, καθώς και σχετικά παραμύθια που βοηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν ακόμη καλύτερα θέματα σεξουαλικής φύσεως.

Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο.

Η ιστορία μιλά για τη μοναξιά και την ανάγκη να ανήκεις. Την ανάγκη να βρεις αυτό που σε συμπληρώνει, ώστε να "κυλήσεις" στη ζωή μαζί του. Μιλά για την εναγώνια αναζήτηση αυτού του άλλου, που θα έρθει ως «από μηχανής θεός», να κλείσει το μέσα μας κενό, να δώσει νόημα στη ζωή μας. Αυτό το άλλο, που πιστεύουμε, ότι θα μας αναγνωρίσει και θα το αναγνωρίσουμε "μαγικά".

Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης θα κάνουμε πολλά: θα μασκαρευτούμε, θα τρομάξουμε, θα μπερδευτούμε, θα γελοιοποιηθούμε, θα ελπίσουμε... Και τελικά, κάποτε, θα βρούμε το ιδανικό μας άλλο, αυτό που μας χωρά και το χωράμε. Και ευτυχώς θα αρχίσουμε επιτέλους να «κυλάμε»...να ζούμε...Τι κρίμα μόνο, που κανείς δεν μας είπε και εμείς ποτέ δεν σκεφτήκαμε, ότι κυλώντας...αλλάζεις! Και έτσι αυτό που ξεκίνησε σαν απόλυτο ταίριασμα, στην πορεία αρχίζει να μας στενεύει και να το στενεύουμε...Και μετά τι....Μετά πάλι από την αρχή: προσμονή και μοναξιά... Μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί κάτι, κάποιος, που τίποτα δεν ζητά και τίποτα δεν του λείπει, (ένα Μεγάλο, ολοστρόγγυλο, πλήρες Ο), για να μας κάνει την απλή ερώτηση:

"Γιατί δεν κυλάς μόνο σου;"

"Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει (τριγωνικής μορφής) δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του".

"Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;" ρώτησε το Μεγάλο Ο.

"Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές" είπε το Κομμάτι-που-λείπει. "Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!"

"Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν" είπε το Μεγάλο Ο...

"Αλλάζουν";

Σιωπή...Περισυλλογή...Απόπειρα....Προσπά­θεια....Κίνηση....Και επιτέλους αρχίζει το ταξίδι...η μεταμόρφωση...η ζωή...

"Το Κομμάτι που λείπει συναντά το Mεγάλο Ο", μιλά απλά και αληθινά για αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι κατανοούμε και ακόμα ελαχιστότεροι κάνουμε πράξη στη ζωή μας: η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι πρωτίστως μια προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει «έξωθεν». Και ίσως δεν γίνεται αλλιώς: για να συν-υπάρξουμε κάποτε με κάποιον ή κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρξουμε σαν αυτοκαθοριζόμενες οντότητες. Η συν-ύπαρξη χρειάζεται δυο...όχι δυο μισά, αλλά δυο ολόκληρα. Δυο Μεγάλα ολοστρόγγυλα Ο, που τίποτα δεν χρειάζονται και τίποτα δεν τους λείπει...Δύο ολόκληρα που συμπορεύονται από καθαρή αγάπη. Όχι από ανάγκη ούτε από συμφέρον. Δυο ολόκληρα που τα ενώνει η επιλογή. Όχι η ελπίδα, ούτε ο φόβος.... Αν έτσι αντικρίσουμε τη ζωή μας, ίσως πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, να τα βάζουμε με τους άλλους, να είμαστε απαθής ή μοιρολάτρες. Αν δεν περιμένουμε την ευτυχία να μας χτυπήσει την πόρτα, αλλά τραβήξουμε εμείς κατά κει, αν μη τι άλλο, σίγουρα στο τέλος, όποιο κι αν είναι, θα έχουμε κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι!

Επιθετικά παιδιά και πώς να τα αντιμετωπίσετε.

            Ο θυμός και η επιθετικότητα είναι από τις πιο συνηθισμένες αντιδράσεις της παιδικής ηλικίας. Από την αρχή της ζωής το άτομο αντιδρά βίαια σε καταστάσεις που του προκαλούν δυσαρέσκεια. Ο θυμός του παιδιού εκδηλώνεται κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με το χαρακτήρα και την ηλικία του. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, η επιθετική συμπεριφορά αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξης ενός παιδιού. Στην αρχή και καθώς το μικρό παιδί δεν έχει ακόμα αναπτύξει πλήρως τις γλωσσικές του δεξιότητες, η φυσική βία μπορεί να εκδηλωθεί στα πλαίσια της προσπάθειας για ανεξαρτησία και για ικανοποίηση των επιθυμιών του.

            Οι επιθετικές ενέργειες εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους. Δηλαδή μπορεί να εκδηλωθούν με έντονο κλάμα, να χτυπιέται στο πάτωμα, να τραβά τα μαλλιά του, να σπάει αντικείμενα, να χτυπά, να κλωτσά, να αρνείται να υπακούσει, να αποδοκιμάζει ή να βρίζει τους άλλους. Ωστόσο, όσο φυσιολογικές και αν είναι τέτοιες εκδηλώσεις για ένα μικρό παιδί, αυτό δεν σημαίνει ότι ο γονιός πρέπει να αγνοήσει την επιθετική συμπεριφορά. Αντίθετα, πρέπει να του δείξει τρόπους για να διαχειρίζεται το θυμό του και να εκφράζει με αποδεκτό τρόπο τα συναισθήματα του.

            Τι μπορούν να κάνουν, λοιπόν, οι γονείς:

1) Αρχικά, κρατήστε την ψυχραιμία σας. Αποφύγετε να φωνάζετε και να χτυπάτε το παιδί. Έτσι δεν θα καταφέρετε αυτό που θέλετε, αντίθετα θα του δώσετε

παραδείγματα νέων συμπεριφορών για να δοκιμάσει. 

2) Βάλτε σαφή όρια. Απαντήστε αμέσως στην επιθετική συμπεριφορά του παιδιού σας. Πρέπει να μαθαίνει αμέσως πότε έκανε κάτι που δεν ήταν σωστό. Απομακρύνετε το από την κατάσταση για λίγο, μέχρι να ηρεμήσει.

3) Συνδέστε την πράξη με τις συνέπειες της. Δηλαδή, αν παίρνει τα παιχνίδια από τα άλλα παιδιά και ενοχλεί, τραβήξτε το μακριά. Πείτε του ότι μπορεί να γυρίσει στο παιχνίδι όταν νιώσει έτοιμο να παίξει χωρίς να κάνει ζημιά στα άλλα παιδάκια.

4) Διδάξτε του εναλλακτικές λύσεις. Ενθαρρύνετε το να βρει έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο να δείχνει το θυμό του - με τον «να του μιλάει» ή ζητώντας τη βοήθεια ενός ενήλικα.

5) Ανταμείψτε την καλή του συμπεριφορά. Αντί να δίνετε την προσοχή σας στο παιδί σας μόνο όταν συμπεριφέρεται αρνητικά, δώστε του προσοχή όταν συμπεριφέρεται σωστά - παραδείγματος χάριν, όταν ζητάει κι αυτό να κάνει κούνια αντί να σπρώχνει ένα άλλο παιδί για να του την πάρει.

6) Δώστε του ευκαιρίες για φυσικές διεξόδους. Μπορεί να διαπιστώσετε ότι αν δεν δίνετε στο παιδί σας τα περιθώρια να ξοδέψει την άφθονη ενέργειά του, είναι φόβος και τρόμος στο σπίτι. Εάν το παιδί σας είναι υπερενεργητικό, δώστε του πολύ ελεύθερο χρόνο, κατά προτίμηση στο ύπαιθρο, για να ξεδίνει.

            Τέλος, είναι μερικές φορές που η αντιμετώπιση της επιθετικότητας ενός παιδιού απαιτεί κάτι παραπάνω από ό,τι ο γονιός μπορεί να προσφέρει. Αν η κυρίαρχη συμπεριφορά του παιδιού σας είναι η επιθετική, αν δείχνει να φοβίζει ή να ταράζει τα άλλα παιδιά, ή αν οι προσπάθειές σας να ελέγξετε τη συμπεριφορά του αποδίδουν λίγα πράγματα, καλό είναι να ζητήσετε βοήθεια. Μαζί με τον ειδικό θα βρείτε την αιτία της επιθετικότητας και θα βοηθήσετε το παιδί σας να την ξεπεράσει.

Εσωστρεφή και ντροπαλά παιδιά

            Υπάρχουν παιδιά τα οποία ανάλογα με την κοινωνική τους συμπεριφορά μπορούν να χαρακτηριστούν είτε σαν εξωστρεφή είτε σαν εσωστρεφή. Τα εξωστρεφή παιδιά είναι εκείνα τα οποία προτιμούν την παρέα πολλών ατόμων, εκφράζουν ανοιχτά τις προτιμήσεις τους και διεκδικούν αυτά που θέλουν. Από την άλλη, τα εσωστρεφή παιδιά είναι ντροπαλά και πιο μαζεμένα. Δεν αντιδρούν έντονα στις αλλαγές του περιβάλλοντος, φαίνονται να διακατέχονται από κάποιες ανασφάλειες και φόβους, δεν υπερασπίζονται τον εαυτό τους και δεν διεκδικούν πράγματα.

            Το ότι ένα παιδί κάποιες φορές δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους. Για παράδειγμα, μπορεί απλώς να πρόκειται για ένα παιδί ευαίσθητο το οποίο χρειάζεται περισσότερη στήριξη. Μπορεί πάλι να πρόκειται για ένα χαρακτήρα που φοβάται εύκολα ή για ένα χαρακτήρα υποχωρητικό. Ή μπορεί απλώς κάποιο οικογενειακό γεγονός (όπως διαζύγιο, αποχωρισμός ή θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου) να το έχει φοβίσει και να το έχει αποσυντονίσει.

            Είναι σημαντικό, λοιπόν, ένας γονέας που αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του είναι ιδιαίτερα εσωστρεφές, να προσπαθήσει να το βοηθήσει και να του τονώσει την αυτοπεποίθηση του. Συνήθως αυτά τα παιδιά δυσκολεύονται στις κοινωνικές σχέσεις, βιώνουν μοναξιά και βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν κατάθλιψη μελλοντικά.

            Τι μπορείτε να κάνετε εσείς για το παιδί σας:

• Επικοινωνήστε μαζί του με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον. Εκδηλώστε την αγάπη σας όχι μόνο με λόγια, αλλά και με φιλιά και χάδια.
• Δώστε του το καλό παράδειγμα. Τα παιδιά μιμούνται τις συμπεριφορές των γονιών τους. Δείξτε του ότι εσείς σέβεστε τον εαυτό σας και το ίδιο θα κάνει και εκείνο.
• Προσπαθήστε να μην συγκρίνετε την συμπεριφορά του και τις επιδόσεις του με τα αδέρφια του αλλά και με άλλα παιδιά. Μέσω της σύγκρισης όχι μόνο δεν βελτιώνονται οι επιδόσεις του παιδιού, αλλά κλονίζεται και η αυτοεκτίμηση του.
• Η υπερπροστασία βλάπτει. Αποφύγετε τις συνηθισμένες αναφορές του τύπου: «Προσοχή, θα πέσεις, θα βραχείς, θα χτυπήσεις...». Προσπαθήστε να μην του στερείτε τις πρωτοβουλίες και κάνετε τα πάντα εσείς. Γιατί έτσι ενισχύετε την παθητικότητα του.
• Ομολογήστε με κάθε ειλικρίνεια πως κάποια από τα πράγματα που το τρομάζουν, τα έχετε ζήσει κι εσείς στο παρελθόν. Τα παιδιά καθησυχάζονται πολύ όταν συνειδητοποιούν πως τα πρόσωπα που θεωρούν σημαντικά (όπως οι γονείς, οι θείοι ή τα αδέρφια) έχουν περάσει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές τους.
• Να θυμάστε να επιβραβεύετε ακόμα και μια μικρή πρόοδο.
• Ενθαρρύνετε το παιδί σας να εκφράζει χωρίς φόβο τις απόψεις του και να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα συναισθήματά του.
• Μάθετε του πως αξίζει πολλά, ανεξάρτητα με το πόσο αποδίδει.