Παράσταση ΦΟΜ: "Τα δώρα του βασιλιά"

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ 5 ΕΥΡΩ

Η παγίδα του ψυχαναγκασμού.

"Κάθε πρωί, πριν ξεκινήσετε για το γραφείο, ελέγχετε αν έχετε σβήσει τα φώτα, αν στάζουν οι βρύσες, αν έχετε κλείσει το θερμοσίφωνο, αν έχετε κλειδώσει τις πόρτες., καθαρίζετε το σπίτι επί ώρες ξανά και ξάνα. Μπορεί, πάλι, να θέλετε τα πράγματα τακτοποιημένα με το δικό σας τρόπο και να αντιλαμβάνεστε την παραμικρή αλλαγή στο χώρο σας. Συγγενείς και φίλοι σας θεωρούν λίγο ιδιότροπους, βρίσκουν τις συνήθειες σας αυτές άλλοτε αστείες και άλλοτε εκνευριστικές. Αποτελούν, όμως, τα παραπάνω απόδειξη ότι πάσχετε από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή;"

    Η Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ),  ανήκει στις αγχώδεις διαταραχές, και είναι μια κατάσταση που μερικές φορές μπορεί να είναι αρκετά σοβαρή και να επιμένει για χρόνια. Το άτομο που πάσχει από ΙΨΔ παγιδεύεται από μιά σειρά επαναληπτικών σκέψεων και συνοδευτικών συμπεριφορών και που παρόλο ότι και το ίδιο αντιλαμβάνεται ότι δεν έχουν νόημα, νίωθει αναγκασμένο να τις κάνει και είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστούν.
    Τα συμπτώματα της ΙΨΔ μπορεί να κυμαίνονται από μέτρια έως και πολύ σοβαρά. Η σοβαρή συμπτωματολογία χωρίς θεραπεία είναι ικανή να καταστρέψει την δυνατότητα του ατόμου να λειτουργήσει ικανοποιητικά στην εργασία του, στο σχολείο ή ακόμη και στο σπίτι του. Τυπικά τα συμπτώματα της ΙΨΔ  αρχίζουν κατά την διάρκεια της εφηβείας ή της νεαρής ενήλικης ζωής, ωστόσο μπορεί να αρχίσουν ακόμη και από την παιδική ηλικία. Επειδή, λοιπόν, η ΙΨΔ μπορεί να επιφέρει μεγάλα προβλήματα στην υγιή ανάπτυξή ενός παιδιού, είναι πολύ σημαντικό, εάν επισημανθεί κάποιο πρόβλημα, να αναζητηθεί άμεσα βοήθεια.

    Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ΙΔΨ:
Α. Ιδεοληψίες: Οι ιδεοληψίες είναι ανεπιθύμητες σκέψεις ή εικόνες οι οποίες έρχονται ξαφνικά στο μυαλό του πάσχοντα από ΙΨΔ, χωρίς ο ίδιος να το θέλει. Οι σκέψεις αυτές είναι συνήθως ξένες προς την προσωπικότητα του, έχουν δυσάρεστο περιεχόμενο, και πάντα προκαλούν δυσφορία. Το πιο συχνό θέμα των ιδεοληψιών αφορά πιθανή μόλυνση. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο φοβάται έντονα ότι μπορεί να κολλήσει μικρόβια ακόμα και με το παραμικρό. Άλλο συχνό θέμα είναι αυτό που αφορά σκέψεις αμφιβολίας που φτάνει σε παθολογικά επίπεδα, π.χ. το άτομο μπορεί να αμφιβάλλει για το αν έκλεισε την βρύση, τον θερμοσίφωνα, το μάτι της κουζίνας και γενικά αμφιβολία για πράγματα που θα μπορούσαν δυνητικά να βλάψουν τον εαυτό ή τους άλλους.

Β. Ψυχαναγκασμοί: Οι ψυχαναγκασμοί έχουν να κάνουν με επαναληπτικές και επίμονες πράξεις που στόχο έχουν να μειώσουν το άγχος που συνδέεται με τις ιδεοληψίες τους. Οι ψυχαναγκασμοί ποτέ δεν προκαλούν από μόνοι τους ευχαρίστηση. Το άτομο όμως νιώθει αναγκασμένο να κάνει την ψυχαναγκαστική πράξη γιατί έτσι πιστεύει ότι θα του φύγει το άγχος. Για πράδειγμα, αν το άτομο έχει ιδεοληψίες μόλυνσης νιώθει αναγκασμένο να πλένει τα χέρια πολλές φορές μέσα στη μέρα, ακόμα και αν δεν έχει πιάσει κάτι. Οι ιδεοληψίες αμφιβολίας συνοδεύονται από ψυχαναγκασμούς ελέγχου. Έτσι το άτομο ελέγχει πάρα πολλές φορές εάν έκλεισε το μάτι της κουζίνας ή τον θερμοσίφωνα κλπ. Άλλοι συχνοί ψυχαναγκασμοί είναι: το μέτρημα (που πολλές φορές συνοδεύει άλλους καταναγκασμούς όπως το πλύσιμο των χεριών), η επανάληψη συγκεκριμένων λέξεων ή φράσεων, οι συχνές ερωτήσεις επιβεβαίωσης προς τους άλλους.

    Πότε χρειάζεται να αναζητηθεί βοήθεια;
-Όταν τα συμπτώματα είναι έντονα, έχουν διάρκεια, δεν έχουν ρεαλιστική βάση και εμποδίζουν την ομαλή, καθημερινή ζωή.
- Όταν όλη η ενέργεια του ατόμου αναλώνεται σε ανεδαφικές σκέψεις και πράξεις.
- Όταν τα συμπτώματα δεν τον αφήνουν να συγκεντρωθεί και να αποδώσει στην εργασία του ή στο σχολείο.
- Όταν δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τους άλλους και διακόπτει τις σχέσεις με φίλους και συγγενείς.

Και τα παιδιά έχουν άγχος...

Σε πολλούς ακούγεται περίεργο να έχουν άγχος τα μικρά παιδιά. Σκέφτονται ότι τα παιδιά δεν έχουν έννοιες, όλα τους τα εξασφαλίζουν οι γονείς, άρα γιατί να αγχώνονται; Και όμως, όπως θα δούμε παρακάτω υπάρχουν λόγοι που μπορεί να αγχώσουν ένα μικρό παιδί.

Λόγοι άγχους στην παιδική ηλικία

Τα βρέφη και τα παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας βιώνουν το άγχος του αποχωρισμού. Δηλαδή νιώθουν ανασφάλεια, όταν απομακρύνονται από τους γονείς τους και φοβούνται να μείνουν μόνα σε ανοίκεια περιβάλλοντα. Επιπλέον, άλλες πηγές άγχους μπορεί να είναι η γέννηση ενός αδερφού, η φοίτηση σε ένα παιδικό σταθμό, μια μετακόμιση, ή και την αλλαγή σχολείου, επίσης μπορεί να έχουν διάφορους φόβους, καθώς δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη η διάκριση της φαντασίας από την πραγματικότητα.

Πως θα καταλάβουμε ότι το παιδί βιώνει άγχος;

Οι αλλαγές και οι μεταπτώσεις στη διάθεση και τη συμπεριφορά είναι ενδείξεις άγχους. Μπορεί τα παιδιά να παλινδρομήσουν σε συμπεριφορές μικρότερων ηλικιών, όπως να βρέχουν το κρεβάτι τους, φάγωμα νυχιών, μπορεί να κλαίνε υπερβολικά ή να παρουσιάζουν προσκόλληση σε αγαπημένα πρόσωπα. Ένα ήσυχο παιδί ίσως παρουσιάζει εκρήξεις θυμού, ενώ ένα εξωστρεφές και δραστήριο παιδί απομονώνεται. Άλλο σύμπτωμα του άγχους  μπορεί να είναι η έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης και η χαμηλή απόδοση, όπως και η απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες. Η αντιδραστική συμπεριφορά, τα ψέματα, εκρήξεις θυμού ή ξαφνικής οργής και αποφυγή κοινωνικής επαφής.

Επειδή είναι δύσκολο να διακρίνουμε το άγχος σε ένα παιδί και μπορεί και να παρερμηνευθεί καλό είναι να ελέγχουμε πρώτα τυχόν καταστάσεις  που κάνουν το παιδί να νιώθει ότι είναι αδύναμο να τις αντιμετωπίσει. 

Πως μπορώ να το αντιμετωπίσω;

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες απλές συμβουλές για το τι θα μπορούσαν να κάνουν οι γονείς μόνοι τους για να βοηθήσουν τα παιδιά τους.

1)To άγχος είναι μέρος της ζωής μας κινητοποιεί και μας κρατά σε εγρήγορση, μπορεί όντως να αποτελέσει πηγή βελτίωσης του εαυτού μας γι αυτό είναι σημαντικό να μην υπερπροστατεύουμε τα παιδιά προσπαθώντας να τα κρατήσουμε μακριά από οποιαδήποτε επαφή με στρεσογόνες πηγές.
2)Δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι να μάθουμε στο παιδί να αντιμετωπίζει και να βρίσκει μόνο του λύσεις για τα θέματα που το απασχολούν, αντί να του παρέχουμε έτοιμη λύση, και να το βοηθάμε να ανακαλύπτει τρόπους εκτόνωσης.
3)Παρόμοιες βέβαια αποτελεσματικές στρατηγικές αντιμετώπισης του άγχους χρειάζεται να έχουν και οι ίδιοι οι γονείς. Είναι συχνό φαινόμενο υπερβολικά αγχώδεις γονείς να παραπονιούνται για παρόμοια αγχώδεις συμπεριφορές του παιδιού, χωρίς να αναγνωρίζουν τη δική τους συμβολή σε αυτό.
4)Να ενθαρρύνουμε το παιδί να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, δείξτε του κατανόηση αγάπη και ενδιαφέρον εξάλλου το άγχος δημιουργείται από μια αίσθηση αδυναμίας να αντιμετωπίσουμε όσα συμβαίνουν, γι αυτό είναι σημαντικό να πιστεύουμε καταρχήν στην αξία μας.
5)Tέλος να μη διστάζετε να απευθυνθείτε πρώτα εσείς οι ίδιοι σε  ψυχολόγο, αν νιώθετε ότι τα πράγματα δυσκολεύουν και δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε με το παιδί, και σε μεγαλύτερες ηλικίες να το ενθαρρύνετε να ζητά βοήθεια και το ίδιο, αντί να κλείνεται στον εαυτό του εφόσον όλοι χρειαζόμαστε στήριξη σε κάποιες δύσκολες στιγμές.

Ο ρόλος του αθλητισμού στην ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων

           Ο ρόλος του αθλητισμού στην παιδική και εφηβική ηλικία είναι σημαντικός. Η άθληση συμβάλλει στην καλύτερη ποιότητα ζωής, προλαμβάνει την παχυσαρκία και καταπολεμά το άγχος και την κατάθλιψη στην ενήλικη ζωή. Πέρα από αυτά όμως,  επιδρά θετικά και στην προσωπικότητα του παιδιού, αφού του διδάσκει την αυτοπειθαρχία, την ομαδικότητα και το αίσθημα της συνεργασίας. Επίσης, βοηθά το παιδί να αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο την ήττα και τη νίκη, να αναγνωρίζει το προσωπικό του λάθος, να δημιουργεί θετική εικόνα για τον εαυτό του. Ένα άλλο σημαντικό όφελος της άθλησης στη ζωή του παιδιού είναι ότι του προσφέρει την ευκαιρία να εκτονωθεί και να χαλαρώσει από το φορτωμένο καθημερινό σχολικό του πρόγραμμα. Αυτές οι ελάχιστες ώρες αποτελούν στιγμές χαράς και διασκέδασης για το παιδί. Ταυτόχρονα, ο αθλητισμός βοηθά τα παιδιά και τους εφήβους να αποκτήσουν υγιή πρότυπα συμπεριφοράς. Πρότυπα που αγαπούν και σέβονται την προσωπικότητα τους και το σώμα τους χωρίς υπερβολές. Αυτού του είδους τα πρότυπα κρατούν μακριά τα παιδιά από τις διάφορες καταχρήσεις που πλήττουν την κοινωνία μας, καθώς και από την υπερβολική και άσκοπη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή και του Internet.

            Τα οφέλη του αθλητισμού λοιπόν, μπορεί να είναι τόσο προσωπικά όσο και κοινωνικά. Αναλυτικότερα, το παιδί-αθλητής μαθαίνει την διαφορά μεταξύ της προσπάθειας και της ικανότητας. Αναπτύσσεται η αυτοπειθαρχία και η επίγνωση της σημασίας της καλής προετοιμασίας, διότι βλέπει την διαφορά στην απόδοσή του. Επίσης, μέσω του αθλητισμού μαθαίνει να αντιμετωπίζει τις κακοτυχίες και τις απογοητεύσεις και να βασίζεται στον εαυτό του. Η διαχείριση τέτοιων συναισθημάτων είναι κάτι που θα το βοηθήσει και μετέπειτα στην ενήλικη ζωή του.

            Επιπλέον, ο αθλητισμός ενισχύει και την κοινωνικοποίηση των παιδιών, ιδιαίτερα μάλιστα οι ομαδικές δραστηριότητες. Τα αθλήματα είναι κοινωνικές δραστηριότητες, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία για την ανάπτυξη σχέσεων. Επίσης, στην ομάδα τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να δίνουν και να παίρνουν, να περιμένουν την σειρά τους. Όταν υπάρχει ανάγκη μπορεί να χρειαστεί να παίξουν σε μια θέση που πιθανόν να μην τους αρέσει, αλλά θα το κάνουν για το ομαδικό καλό. Μαθαίνουν επίσης ότι μπορεί να συνυπάρχεις με ανθρώπους που δεν συμπαθείς και δεν ταιριάζετε αλλά αψηφώντας τις όποιες διαφορές, το αποτέλεσμα βγαίνει και διασκεδάζεις, όπως και να έχει. Επιπρόσθετα, αναπτύσσονται ισχυρές σχέσεις με ενήλικες οι οποίοι δεν ανήκουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον.  Τα παιδιά παίρνουν προσοχή από κάποιον που δεν είναι συγγενής τους, δηλαδή τον προπονητή τους. Εκείνος τους βοηθά να έχουν υγιή άποψη για την εικόνα τους και τις ικανότητες τους. Η σχέση με τον προπονητή τους μπορεί να φανεί ιδιαίτερα βοηθητική σε περίοδο κρίσης που μπορεί το παιδί μας να μην νιώθει άνετα να μας μιλήσει, οπότε και θα στραφεί σε εκείνον.

Εφηβική Κατάθλιψη

Η κατάθλιψη θεωρείται η ασθένεια του 21ου αιώνα. Τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις ψυχικές διαταραχές στην εφηβική ηλικία είναι συγκλονιστικά, αφού δείχνουν ότι περισσότερο από 20% των εφήβων στο γενικό πληθυσμό έχουν συναισθηματικά προβλήματα, ενώ το 1/3 των εφήβων που χρήζουν παρακολούθησης πάσχουν από κατάθλιψη. Παρόλα αυτά, δε γίνεται διάγνωση της κατάθλιψης σε αυτή την ηλικία, με αποτέλεσμα οι έφηβοι να έχουν σοβαρά προβλήματα στο σπίτι, το σχολείο, την κοινωνική τους ζωή και γενικά την προσαρμογή τους, δυσκολίες που συνήθως συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή.
            Τα συμπτώματα που παρουσιάζονται συνήθως στους έφηβους είναι τα εξής:

• εμφανή θλίψη σε αντίθεση με ότι ήταν πριν,
• συχνά και για πολλή ώρα ο έφηβος μπορεί να κλαίει με το παραμικρό και συχνότερα απ΄ ότι παλαιότερα,
• έλλειψη ικανοποίησης ακόμη και για πράγματα που του άρεσαν,
• κλείνεται στον εαυτό του, απομονώνεται από φίλους και γνωστούς και παρουσιάζει δυσκολίες στην επικοινωνία επειδή ''δεν τον καταλαβαίνουν''ή ''δεν τον ενδιαφέρουν πια'',
• δείχνει να βαριέται συνεχώς, δεν έχει δραστηριότητες, αντιδρά παθητικά σαν να τα βλέπει όλα μάταια,
• κάποιες στιγμές αντιδρά με υπερβολικό εκνευρισμό, θυμό και εχθρότητα,
• παρουσιάζει αίσθημα ενοχής και έλλειψης αυτοεκτίμησης,
• αντιδρά πολύ έντονα στην κριτική,
• περνά πολλές ώρες ξαπλωμένος,
• κάνει ''κοπάνες'' από το σχολείο,
• η απόδοση στο σχολείο μειώνεται,
• δεν θέλει να κάνει μπάνιο,
• κοιμάται άσχημα ή έχει αϋπνίες,
• κάνει δυσάρεστες σκέψεις και λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει να ζήσει.

Τρόποι πρόληψης:

• Αφήστε το παιδί να εκφράσει το πως νιώθει και ρωτήστε το ποια είναι η άποψη του για τον εαυτό του αλλά και για τους φίλους του.
• Εξηγήστε του ότι κανένας δεν μπορεί να αποδίδει άριστα σε όλους τους τομείς και ότι ειδικά στην εφηβεία όλες και όλοι νιώθουν κάποιες φορές ανεπαρκείς σε πολλές δραστηριότητες. Απλώς κάποιοι έφηβοι καλύπτουν τις ατέλειες τους προβάλλοντας τις ατέλειες των άλλων.
• Προσανατολίστε τον έφηβο με διακριτικό τρόπο σε τομείς στους οποίους έχει καλές επιδόσεις ώστε να αυξηθεί η αυτοεκτίμηση του.
• Τα σοβαρά οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει η οικογένεια επιδρούν στον τρόπο ζωής του εφήβου σε σημαντικό βαθμό. Γι΄αυτό πρέπει να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί στη διαχείρισή τους.
• Μάθετε το παιδί σας από μικρό να αναγνωρίζει τα συναισθήματα του αλλά και των άλλων. Έχει σημασία να ξέρει τι το εκνευρίζει και να βρίσκει τρόπους να το χειρίζεται. Ακόμα κι αν δεν μπορεί να το χειριστεί, πρέπει πάντως να το αναγνωρίζει.

ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ

Για την ενδοσχολική βία μεριμνά το υπουργείο Παιδείας

Σημαντικά και αυξανόμενα τα φαινόμενα εκφοβισμού στα σχολεία της χώρας

 

Την ενδοσχολική βία αποφάσισε να πατάξει το υπουργείο Παιδείας, προχωρώντας παράλληλα στην ίδρυση  Παρατηρητηρίου για την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου.

Ο υφυπουργός Παιδείας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου προχώρησε σε αντίστοιχη ανακοίνωση προς απάντηση ερώτησης των βουλευτών της Δημοκρατικής Αριστεράς Μαρίας Ρεπούση, Γρηγόρη Ψαριανού και Γιώργου Κυρίτση σχετικής με την κλιμάκωση του φαινομένου της ενδοσχολικής βίας στη χώρα μας. 

Όταν «μιλούν» οι αριθμοί

Οι βουλευτές επικαλούνται έρευνες που δείχνουν τα φαινόμενα "bullying" είναι στην Ελλάδα σημαντικά και αυξανόμενα και ότι το 10%-15% των μαθητών πέφτουν θύματα διαφόρων μορφών εκφοβισμού στο σχολείο.

Σημαντικό εύρημα έρευνας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων είναι το γεγονός πω;ς 9 στους 10 μαθητές υπήρξαν θύματα ή θύτες εκφοβισμού. Στην έρευνα σημειώνεται επίσης πως οι αλλοδαποί μαθητές θυματοποιούνται όταν αποτελούν μειοψηφία της τάξης ή του σχολείου, ενώ όταν το ποσοστό τους ανέρχεται στο 50%-70% ομαδοποιούνται και στρέφονται κατά της γηγενούς ομάδας μαθητών. 

Στην απάντησή του ο υφυπουργός Παιδείας αναφέρεται στα προγράμματα Αγωγής Υγείας στα σχολεία με έμφαση στον άξονα «Διαπροσωπικές Σχέσεις-Ψυχική Υγεία» και τα προγράμματα που προσεγγίζουν θέματα όπως η πρόληψη βίας, η διαχείριση συγκρούσεων, ο ρατσισμός κ.α.

Το υπουργείο Παιδείας έχει προχωρήσει σε Μνημόνιο Συνεργασίας με τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β΄Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο πλαίσιο του Μνημονίου αυτού, οι σχολικές μονάδες ενημερώθηκαν για τους φορείς στους οποίους θα μπορούν να απευθύνονται τα παιδιά, οι έφηβοι, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί τόσο για εκπαιδευτικούς λόγους όσο και για λόγους που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης.

Επισημαίνεται επίσης ότι το υπουργείο Παιδείας προχώρησε σε συνεργασία με την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ) με στόχο την ανάπτυξη πρωτοβουλιών και δράσεων για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού και της βίας μεταξύ των μαθητών στα σχολεία.

 

(Πηγή: www.tovima.gr)

Δεν λέει ποτέ "Καλημέρα"

Στα μαγαζιά, στο δρόμο, στους παππούδες, κάθε φορά επαναλαμβάνεται η ίδια σκηνή: του ζητάνε να πει «Καλημέρα» κι αμέσως το παιδί κρύβεται μέσα στη φούστα σας. Ή πάλι απαντά, με ύφος αναιδές, ένα θρασύ και κοφτό «όχι»…

Μήπως του ζητάτε πολλά;;

Σε ποια ηλικία και πώς να του το μάθετε ;

Γύρω στους 12 μήνες, το παιδί μαθαίνει να λέει «Καλημέρα» και «Γεια σου», ακούγοντας τους ήχους, τη μελωδία και τις αποχρώσεις της φωνής σας. Σας βλέπει επίσης να κουνάτε το χέρι σας, στέλνοντας του ένα φιλί τη στιγμή που φεύγετε.

Ένας απλός τρόπος λοιπόν, για να ξεκινήσετε να διδάσκετε στο παιδί σας τους πολυπόθητους κανόνες ευγενείας είναι, να προετοιμάζετε τις επισκέψεις σας. Όταν σκοπεύετε να πάρετε το παιδί μαζί σας σε μια επίσκεψη, πείτε του: «Σε λίγο θα πάμε να δούμε τη γιαγιά. Θα με ευχαριστήσει πολύ να της πεις «Καλημέρα». Αυτό θα ευχαριστήσει και την γιαγιά. Βασίζομαι πάνω σου». Κι αν είναι 4-5 χρονών, βρείτε μαζί μια μυστική λέξη που να ψιθυρίζετε διακριτικά αν τύχει και ξεχάσει την υπόσχεση του. Αυτό έχει περισσότερη αξία από το να διατυπώνετε τον κανόνα ευγενείας (Πες «Καλημέρα», μου το είχες υποσχεθεί) μπροστά σε τρίτους.

Για ποιο λόγο δεν λέει «Καλημέρα»;

Για κάποιον ή κάποιους από τους παρακάτω λόγους:

·         Είναι από τη φύση του  ντροπαλό παιδί.

·         Βρίσκεται στην περίοδο του «όχι» (περίπου από 18 μηνών με 2-3 χρονών, μέχρι την ηλικία της κοινωνικοποίησης) και αρνείται συστηματικά τους κανόνες που του επιβάλλουν.

·         Στην ουσία, λέει «Καλημέρα», όμως με τρόπο πιο δημιουργικό από εκείνον που του επιβάλλει η κοινωνία: φέρνει ένα παιχνίδι του, δείχνει τα παπούτσια του, χαρίζει μια ζωγραφιά. Πολλά παιδιά λένε «Καλημέρα» μ’ αυτόν τον τρόπο αλλά ο γονιός δεν το συνειδητοποιεί πάντα.

Πώς να αντιδράτε εκείνη τη στιγμή;

Αν δεν λέει «Καλημέρα» σ’ εσάς

·         Μην κάνετε σκηνή ούτε εκβιασμό: «Αφού δεν μιλάς εσύ, δεν θα σου μιλάω ούτε και εγώ».

·         Μη θίγεστε, σαν παιδί που κάνει μούτρα. Φερθείτε ως γονέας, υπεράνω των τύπων, ως κάποιος που δεν προσβάλλεται με το παραμικρό. Λειτουργήστε με τρόπο επικοινωνιακό και πείτε του: «Σου λέω καλημέρα επειδή είναι πρωί και χαίρομαι που σε βλέπω».

·         Δείξτε του πως καταλάβατε το δικό του τρόπο να λέει: «Καλημέρα», που είναι διαφορετικός από τον δικό σας.

  

            Αν δεν λέει «Καλημέρα» σε τρίτους.

• Αν είναι κάτω των 4-5 χρονών, μην το πιέζετε, έστω και αν αυτό σας ενοχλεί. Αντίθετα, πείτε του: «Νομίζω πως η γιαγιά δεν κατάλαβε το δικό σου τρόπο να λες «Καλημέρα». Γι’ αυτό, θα σου εξηγήσω πως μιλάνε οι μεγάλοι και πως λένε «Καλημέρα» μεταξύ τους. Έτσι, θα ξεκαθαριστεί η κατάσταση στο μυαλό του παιδιού σας.
• Αν είναι πάνω από 4-5 χρονών, ψιθυρίστε του την «μυστική λέξη» που έχετε συμφωνήσει. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν μαγικό.

Στο μέλλον

• Να είστε υπομονετικοί. Οι κανόνες ευγενείας δεν είναι έμφυτοι. Μαθαίνονται προοδευτικά. Πρέπει να τους επαναλαμβάνετε συχνά. Μάθετε να σέβεστε την παιδικότητα του παιδιού σας, που δεν γνωρίζει ακόμα τα πάντα.
• Φροντίστε να λέτε συστηματικά στο παιδί σας «Καλημέρα» κάθε πρωί. Συνηθίστε να του λέτε «Ευχαριστώ» κάθε φορά που προσπαθεί να σας βοηθήσει. Εσείς πρέπει να πλησιάζετε το παιδί και όχι το αντίστροφο.
• Μην ανησυχείτε: το πρότυπο των γονέων παίζει μεγάλο ρόλο και τελικά πάντα μεταδίδεται. Το βασικό είναι να μην κάνετε το παιδί σας να πεισμώσει, να το συγχαίρετε κάθε φορά που εκπληρώνει με επιτυχία την αποστολή του ή έστω προσπαθεί. Πείτε του: «Είμαι περήφανη για σένα, μεγαλώνεις, αφού καταλαβαίνεις πια τους κανόνες των μεγάλων».

Κλείνοντας λοιπόν, να τονίσουμε ότι όσο περισσότερο λειτουργείτε με πιεστικό τρόπο, τόσο περισσότερο «στριμώχνετε» το παιδί σας, το υποχρεώνετε να απαντάει με επιθετικότητα και εχθρότητα, το εγκλωβίζετε σε μια συστηματική άρνηση. Αντίθετα, όσο περισσότερη κατανόηση και καλοσύνη δείξετε, τόσο πιο εύκολα θα φτάσετε στο ποθητό αποτέλεσμα.

Βιβλιογραφία: Christine Brunet et Anne-Cecile Sarfati (2002), “Petits tracas et gros soucis de 1 a 7ans”.