Οι δυσκολίες ύπνου στα παιδιά.

           Ο ύπνος είναι πολύ σημαντικό κομμάτι τόσο για εμάς τους ενήλικες όσο και για τα παιδιά μας. Δυστυχώς, όμως είναι πολλά τα παιδιά που παρουσιάζουν δυσκολίες στον ύπνο τους και συνεπώς, οι γονείς τους αγχώνονται. Σίγουρα, τα νήπια ξυπνούν αρκετές φορές στη διάρκεια της νύχτας, αλλά θα πρέπει να ενθαρρύνονται να τα ξαναπαίρνει ο ύπνος μόνα τους. Ωστόσο, αυτό δεν εφαρμόζεται πάντα εύκολα.

            Οι δυσκολίες ύπνου των παιδιών είναι ποικίλες και μπορούν να έχουν διαφορετικούς βαθμούς σοβαρότητας. Ωστόσο, οι τρεις συνηθέστερες δυσκολίες ύπνου είναι οι ακόλουθες: Α) Όταν ξυπνούν στη μέση της νύχτας. Β) Όταν δυσκολεύονται να ηρεμήσουν αφού πέσουν στο κρεβάτι. Γ) Όταν, ενώ κοιμούνται αρκετά εύκολα, στην ώρα τους, σηκώνονται τις πρωινές συνήθως ώρες και «επισκέπτονται» τους γονείς στο κρεβάτι τους.

            Αναλυτικότερα, τα προβλήματα ύπνου συνδέονται είτε με δυσκολίες εκ γενετής είτε με συνήθειες που αποκτήθηκαν στη συνέχεια. Δηλαδή, κάποια στιγμή ξέφυγαν από το φυσιολογικό πρόγραμμα ύπνου που είχαν κατακτήσει, λόγω του ότι οι γονείς έσπευσαν να τα «παρηγορήσουν» ύστερα από κάποια ασήμαντη ασθένεια κ.λπ. Τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο συνέδεσαν το γεγονός ότι κάθε φορά που διαμαρτύρονται και κλαίνε καταφέρνουν να κερδίζουν την προσοχή των γονιών τους. Επίσης, τα περισσότερα παιδιά δεν πάνε εύκολα για ύπνο τη συμφωνημένη ώρα και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να το πετύχουν αυτό. Μπορεί την ώρα που οι γονείς πηγαίνουν στο κρεβάτι τους για να τους καληνυχτίσουν να επικαλούνται ένα σωρό δικαιολογίες (ότι θέλουν νερό, τουαλέτα και ξανά νερό), εξασφαλίζοντας έτσι τη διαρκή προσοχή και ενασχόληση μαζί τους. Όμως, τα παραπάνω, συνήθως, μπορούν να διορθωθούν με τη ρουτίνα του ύπνου και με σαφείς κανόνες, οι οποίοι θα επιβληθούν με τρυφερό, αλλά αποφασιστικό τρόπο.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς:

• Προσπαθήστε να δημιουργήσετε μια ευχάριστη ρουτίνα ύπνου, και βάλτε τα παιδιά για ύπνο μια συγκεκριμένη ώρα.
• Λίγο πριν πάνε για ύπνο καλό είναι να αποφεύγονται τα έντονα κινητικά ή άλλα παιχνίδια. Είναι σημαντικό να τα βοηθήσετε να ηρεμήσουν, αγκαλιάζοντάς τα και διαβάζοντάς τους μια χαλαρωτική ιστορία.
• Όταν έρχεται η ώρα να φύγετε, τα φιλάτε, λέγοντας «καληνύχτα», και φεύγετε αποφασιστικά από το δωμάτιό τους. Εάν επιμένουν να σας καλούν, μην τους απαντάτε.
• Εάν σηκώνονται και βγαίνουν από το δωμάτιό τους, είναι σημαντικό να είστε σταθεροί. Τα βάζετε ξανά στο κρεβάτι και είσαστε ανυποχώρητοι όσον αφορά την απόφασή σας.
• Όταν εμφανίζεται το παιδί στο δωμάτιο σας, πρέπει να το οδηγείτε αμέσως στο κρεβάτι του. Βέβαια, ο γονιός που είναι συχνά κουρασμένος, προτιμάει να συνεχίσει τον ύπνο του, αγνοώντας το παιδί. Έτσι, όμως, αυτή η κατάσταση παγιώνεται και αλλάζει ολοένα και πιο δύσκολα.

            Ας μην ξεχνάμε ότι οι δυσκολίες στον ύπνο των παιδιών μπορούν να αντιμετωπιστούν, εάν οι γονείς είναι αποφασισμένοι. Είναι, επίσης, σημαντικό οι γονείς να συνεργάζονται και να τηρούν την ίδια τακτική. Μπορεί τα παραπάνω να φαίνονται «απόλυτα», αλλά είναι σημαντικό να οριοθετηθούν οι συνήθειες του ύπνου σχετικά σύντομα, προκειμένου ν’ αποφευχθούν περαιτέρω δυσκολίες.

Αγχώδεις Διαταραχές:Αγοραφοβία

           Η αγοραφοβία είναι ένας τύπος αγχώδους διαταραχής. Με τον όρο αγοραφοβία περιγράφεται ο φόβος και το έντονο άγχος του ατόμου να βρίσκεται σε μέρη ή καταστάσεις και γενικά σε μέρη όπου πιστεύει ότι είναι δύσκολο να φύγει ή είναι δύσκολο να λάβει βοήθεια στην περίπτωση που εκδηλώσει κρίση πανικού.
       Έτσι, λοιπόν, με την αίσθηση του επερχόμενου πανικού το άτομο αποφεύγει τα μέρη όπου σκέφτεται ότι μπορεί να του συμβεί κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι με αγοραφοβία αισθάνονται ανασφαλείς σε οποιαδήποτε δημόσια μέρη, ειδικά σε μέρη όπου μαζεύεται κόσμος. Οι φόβοι μπορεί να βιώνονται τόσο έντονα ώστε μερικοί άνθρωποι είναι ουσιαστικά παγιδευμένοι στα σπίτια τους. Υποφέρουν τόσο πολύ που είναι δυνατόν να μη θέλουν να βγαίνουν από το σπίτι τους. Όταν βγαίνουν, το κάνουν με μεγάλη δυσκολία ή όταν συνοδεύονται από ένα μέλος της οικογένειας τους ή ένα φίλο τους.

        Η αγοραφοβία όπως αναφέρεται και παραπάνω, συνδέεται στενά με την διαταραχή πανικού. Είναι συχνά φυσικό επακόλουθο του πανικού. Ωστόσο, όπως η διαταραχή πανικού μπορεί να εμφανίζεται μόνη της χωρίς αγοραφοβία, έτσι και η αγοραφοβία δεν συνοδεύεται πάντα από διαταραχή πανικού. Το 67% των ασθενών που πάσχουν από αγοραφοβία είναι γυναίκες. Η διαταραχή μπορεί να αρχίσει απότομα ή να εγκατασταθεί σταδιακά. Τα συμπτώματα αρχίζουν συνήθως κατά το τέλος της εφηβείας και μεταξύ 30 έως 40 ετών.

            Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της αγοραφοβίας

• Φόβος για μέρη συνάθροισης, όπως λαϊκή αγορά ή εστιατόρια.
• Ανικανότητα να φύγετε από το σπίτι για μεγάλες περιόδους.
• Αίσθηση ανικανότητας και ανημποριάς.
• Υπερβολική εξάρτηση από τους άλλους.
• Προβλήματα στην αναπνοή.
• Ταχυκαρδία, ναυτίες, ζαλάδα.
• Αίσθημα απώλειας ελέγχου.
• Υπερβολικό ιδρώτα.

       Βέβαια, τα συμπτώματα εξαφανίζονται μόλις το άτομο απομακρυνθεί από το μέρος που του προκάλεσε την κρίση. Μάλιστα, δεν τολμάει να πάει ξανά σε αυτό το μέρος από φόβο μήπως και ξαναζήσει αυτόν τον εφιάλτη. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις που ένας αγοραφοβικός δεν εκδηλώνει κρίσεις πανικού, αλλά νιώθει απλά άγχος, περιμένοντας την επόμενη κρίση. Σε αυτές τις περιπτώσεις με τον καιρό αυξάνονται τα αγχώδη συμπτώματά του.
       Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε ότι η αγοραφοβία αλλά και γενικότερα οι αγχώδεις διαταραχές αντιμετωπίζονται. Τα τελευταία χρόνια έχουν ανακαλυφθεί αποτελεσματικές θεραπείες για διαρκή ανακούφιση από τις φοβίες. 

 Σχετικό άρθρο: Κρίση Πανικού l

Εθισμός στο διαδίκτυο

        Το διαδίκτυο έχει πλέον εισβάλλει για τα καλά στη ζωή μας, είναι η επανάσταση της εποχής μας. Αποτελεί το εργαλείο που μας ανοίγει τον δρόμο στη γνώση, στην ενημέρωση, στη ψυχαγωγία και μας οδηγεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

        Ωστόσο παγκοσμίως, ολοένα και περισσότερο αυξάνεται ο αριθμός των νέων οι οποίοι εθίζονται στην χρήση του διαδικτύου και του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όσον αφορά τα δεδομένα στη χώρα μας, έρευνες δείχνουν ότι πάνω από το 18% των Ελληνόπουλων παρουσιάζουν περιοδικά ή συχνά προβλήματα σχετικά με την κατάχρηση του διαδικτύου (κατάσταση πριν από τον εθισμό), ενώ διαπιστώθηκε ότι 1% έχει ήδη εθιστεί στη χρήση του.

Πότε μιλάμε για πρόβλημα;

      Πότε ο γονιός θα πρέπει να ανησυχήσει και να καταλάβει ότι το παιδί του αντιμετωπίζει πρόβλημα; Αν λοιπόν ένα παιδί βυθίζεται με τις ώρες στο διαδίκτυο και εξαιτίας του δεν βγαίνει καθόλου με τους φίλους του, δεν τρώει, δεν διαβάζει και πηγαίνει με το ζόρι στο σχολείο, στη σχολή τους τότε σίγουρα έχουμε μπροστά μας ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλύσουμε. Παρακάτω ακολουθούν αναλυτικότερα κάποια ενδεικτικά σημάδια που θα πρέπει να ανησυχήσουν τον γονιό:

- Το παιδί ξεχνιέται συχνά στον υπολογιστή και δεν έχει αίσθηση του χρόνου που αναλώνει σε αυτόν.

- Ασχολείται συνεχώς με το Ίντερνετ ή με δραστηριότητες σχετικές με αυτό, παραμελώντας συχνά τις υποχρεώσεις του στο σπίτι και στο σχολείο.

- Προτιμά τα παιχνίδια στο διαδίκτυο, από το να συναντά φίλους του, με αποτέλεσμα να απομονώνεται.

- Πέφτει η απόδοση του στο σχολείο.

- Λειτουργεί αμυντικά και εχθρικά όταν κάποιος φέρνει τη συζήτηση στο θέμα του διαδικτύου.

- Αντιδρά πολύ νευρικά θυμωμένα ή επιθετικά όταν κάποιος το διακόπτει από το παιχνίδι ή από τη συζήτηση που είχε online.

- Ξενυχτά συχνά για να μένει συνδεδεμένος / συνδεδεμένη στο διαδίκτυο.

- Λέει συχνά «καλά, θα παίξω μόνο ένα λεπτό ακόμη».

- Έχει πει αρκετές φορές συνειδητά ότι πρέπει να μειώσει τις ώρες που περνά συνδεδεμένο στο διαδίκτυο αλλά έχει αποτύχει να τηρήσει το χρονοδιάγραμμα που όρισε μόνος / μόνη χωρίς καμία πίεση.

- Κρύβει από τους γονείς πόσες ώρες περνά στο διαδίκτυο και συχνά δεν το ομολογεί ούτε στον εαυτό του.

- Δείχνει άγχος, ανησυχία, εξάρσεις θυμού ή βίας ή καταθλιπτική συμπεριφορά όταν δεν παίζει στο διαδίκτυο.

        Τέλος, οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν δυο βασικά πράγματα. Πρώτον ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούν το διαδίκτυο, καθώς αποτελεί κομμάτι της κουλτούρας των εφήβων και δεύτερον καμία απαγόρευση της χρήσης διαδικτύου δεν μπορεί να φέρει αποτέλεσμα, μιας και πλέον η πρόσβαση σε κάποιον υπολογιστή και συνεπώς στο διαδίκτυο είναι εύκολη υπόθεση. Καλό είναι, λοιπόν, οι γονείς να αφιερώνουν χρόνο στο διαδίκτυο μαζί με τα παιδιά τους έχοντας πάντα ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας μαζί τους. Ωστόσο, αν κρίνετε ότι τα παιδιά σας περνούν πολύ ώρα μπροστά στον υπολογιστή καλό είναι να ζητήσετε την γνώμη κάποιου ειδικού.

Γιατί τσακώνονται τα παιδιά μου μεταξύ τους;

           Πολλοί είναι οι γονείς που αναρωτιούνται γιατί μαλώνουν τα παιδιά τους και τι πρέπει να κάνουν για να το αντιμετωπίσουν. Αρχικά, είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι όλα τα αδέρφια τσακώνονται και οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι.

            Αναλυτικότερα, λοιπόν, η συνήθης πρώτη αιτία του καβγά ανάμεσα στα αδέρφια είναι η διεκδίκηση της αγάπης και της προσοχής.  Η αγάπη, η ιδιαίτερη προσοχή και το ενδιαφέρον των γονιών είναι εξαιρετικά πολύτιμα για τα παιδιά και το καθένα διεκδικεί την αποκλειστικότητα. Τα παιδιά, μάλιστα, έχουν την τρομερή ικανότητα να πιάνουν και την παραμικρή κίνηση και διάκριση που μπορεί να κάνουν οι γονείς και από αυτό ξεκινάει και η ανταγωνιστικότητα μεταξύ τους. Γι’ αυτό λοιπόν χρειάζεται προσοχή, κάθε παιδί πρέπει να ευνοείται και να επιβραβεύεται για διαφορετικά στοιχεία της προσωπικότητάς του και για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, έτσι ώστε συνολικά κανένα παιδί να μην επισκιάζεται από το άλλο.

            Επίσης, οι καβγάδες είναι πιο συχνοί ανάμεσα στα παιδιά τα οποία έχουν μικρή διαφορά ηλικίας. Και αυτό συμβαίνει γιατί τότε έχουν περισσότερα να μοιραστούν και να συγκρίνουν, και ταυτόχρονα έχουν και παρόμοιες ανάγκες, δικαιώματα και υποχρεώσεις, κι έτσι αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός μεταξύ τους. Το καθένα θέλει να κάνει το δικό του εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ζητά να υποχωρήσει ο άλλος, θυμώνει όταν δεν αποκτά αυτό που θέλει κι επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή πάνω του.

            Είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι μέχρι ένα σημείο, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αδέρφια είναι φυσιολογικός. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν οι εντάσεις δεν  σταματούν εύκολα και τα παιδιά δεν ηρεμούν με κανέναν τρόπο. Όταν το παιδί δεν ξεθυμαίνει γρήγορα και φέρεται εκδικητικά και με κακία. Αν τα πειράγματα μεταξύ τους ξεπερνούν τα όρια, τα χτυπήματα στα παιχνίδια τους καταλήγουν να είναι επικίνδυνα και οι προσβολές μεταξύ τους είναι βαριές, πρέπει να καταλάβουμε ότι τα πράγματα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και είναι ώρα να παρέμβουμε δυναμικά.

            Αρχικά, βοηθήστε τα παιδιά σας να ακούν και να καταλαβαίνουν την άλλη πλευρά, η οποία μπορεί να είναι διαφορετική από τη δική τους. Μάθετε τα να διεκδικούν αυτό που θέλουν με τον κατάλληλο τρόπο και να εκφράζουν τις αντιρρήσεις και τις αντιθέσεις τους χωρίς να πληγώνουν τους άλλους. Εξηγήστε τους ποιες συμπεριφορές θεωρείτε αποδεκτές και ποιες όχι και καθορίστε από πριν ποιες θα είναι οι συνέπειες όταν καβγαδίσουν έντονα. Δείξτε με τη δική σας συμπεριφορά ότι μπορείτε να τα βγάλετε πέρα σε μια διένεξη με ήπιο τρόπο.

            Επίσης, την ώρα του καβγά, καλό είναι να μην επεμβαίνετε αμέσως. Περιμένετε λίγο μήπως καταφέρουν από μόνα τους να επιλύσουν τη διαφωνία. Ωστόσο, αν η ένταση συνεχιστεί και, κυρίως, αν αρχίσουν να μιλούν άσχημα ή να χτυπούν το ένα το άλλο, είναι η ώρα να παρέμβετε για να δείτε τι συμβαίνει και να τους δώσετε την ευκαιρία να εκφράσουν πιο ήρεμα την άποψή τους. Αν ο καβγάς γίνεται πιο έντονος, χωρίστε τα και βάλτε το καθένα σε άλλο δωμάτιο μέχρι να ηρεμήσουν. Μείνετε σταθεροί στην επιβολή της όποιας τιμωρίας. Τέλος, να θυμάστε ότι την στιγμή που είσαστε και εσείς αλλά και τα παιδιά εκνευρισμένοι καλό είναι να αποφύγετε τις συμβουλές και το κήρυγμα. Κρατήστε τα διδάγματα για αργότερα, όταν θα έχουν ηρεμήσει τα πνεύματα. Τότε, αδράξτε την ευκαιρία και δείξτε πώς θα μπορούσε ο καθένας να κάνει μια υποχώρηση ή να πει κάτι με πιο ήρεμο τρόπο.

Η ζήλια στις ερωτικές σχέσεις

Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν νιώσει το συναίσθημα της ζήλιας. Η ερωτική ζήλια είναι ένα πολύπλοκο συναίσθημα το οποίο περιλαμβάνει και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα όπως τον φόβο, την λύπη, το θυμό, την αίσθηση της εγκατάλειψης, της προδοσίας και της ταπείνωσης. Όταν κάποιος ζηλεύει, έχει το φόβο ότι ο σύντροφος του θα τον εγκαταλείψει και αισθάνεται μια μόνιμη απειλή.

Το άτομο που ζηλεύει έχει την τάση να επικεντρώνεται μόνο στο «αρνητικό», είτε αυτό είναι σκέψη, είτε γεγονός. Η όποια συμπεριφορά του συντρόφου ερμηνεύεται πάντα αρνητικά και αυτό οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα, όπως ότι ο σύντροφος μου δεν ενδιαφέρεται πια, με έχει βαρεθεί, ψάχνει για κάτι άλλο κ.ο.κ. Έτσι το άτομο που ζηλεύει βιώνει πόνο, προδοσία, φόβο και αβεβαιότητα, τα οποία συνήθως καταλήγουν σε έμμονες ιδέες, ακόμα και σε ακραίες συμπεριφορές. Για παράδειγμα ένας άνδρας που υποπτεύεται την γυναίκα του πιθανόν να την παρακολουθεί συνέχεια, να ακούει τα τηλεφωνήματά της, να ψάχνει τα email της, να πηγαίνει στα μέρη που του έχει πει ότι θα βρίσκεται και γενικότερα να ψάχνει συνέχεια για αποδεικτικά στοιχεία ενοχής παρά την προφανή αθωότητα της.

Και το ερώτημα λοιπόν, που προκύπτει είναι αν μπορεί να αντιμετωπιστεί η ζήλια; Η απάντηση είναι ναι, αλλά χρειάζεται πολλή προσπάθεια και από τους δυο συντρόφους. Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνει το άτομο που ζηλεύει είναι έναν βαθύ εσωτερικό διάλογο. Πρέπει να αναρωτηθεί τι βρίσκεται πίσω από την ζήλια. Είναι ο φόβος της απώλειας; Είναι ο φόβος του εξευτελισμού; Είναι ο φόβος ότι ο σύντροφός μας περνάει καλά χωρίς εμάς; Είναι η ντροπή γιατί όλοι είδαν ότι ο σύντροφος μας ασχολείται πιο πολύ με κάποιον άλλον παρά με εμάς; Απαντώντας αρχικά, σε αυτά τα ερωτήματα θα βοηθηθεί το άτομο να κατανοήσει τα δικά του συναισθήματα. Δηλαδή αν η ζήλια είναι απόρροια των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας του ή αν υπάρχει μια πραγματική απειλή; Στο σημείο αυτό μεταξύ άλλων, είναι σημαντικό να γίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα στη «φυσιολογική» και την «υπερβολική – φανταστική» ζήλια. H πρώτη πηγάζει από πραγματικά γεγονότα που απειλούν τη σχέση, ενώ η δεύτερη επιμένει και εντείνεται παρά την απουσία κάποιας πραγματικής απειλής.

Όπως έχει ήδη ειπωθεί, αναμφισβήτητα υπάρχουν τρόποι για να μετριαστεί ή ακόμα και να εξαφανισθεί πλήρως το συναίσθημα της ζήλιας αρκεί να υπάρξει προσπάθεια. Παρακάτω ακολουθούν κάποιες απλές συμβουλές που μπορούν να βοηθήσουν:

• Ομολογήστε έστω, στον εαυτό σας τις σκέψεις και τα συναισθήματα ζήλιας σας.
• Μην αφήνετε το συναίσθημα της ζήλιας να σας παρασύρει. Ο θυμός και η ανασφάλεια που νιώθετε εκείνη τη στιγμή δεν είναι καλοί σύμβουλοι.
• Κατανόησε ότι αβεβαιότητα υπάρχει πάντα στις σχέσεις αλλά και στη ζωή γενικότερα. Δεν μπορείς με σιγουριά να μαντέψεις τι θα γίνει την επόμενη μέρα, μπορείς ωστόσο από τα δεδομένα που έχεις, να υπολογίσεις ένα πιθανό σενάριο.
• Προσπαθήστε να μετριάσετε άσχετες με την παρούσα σχέση και συνάμα, μη βοηθητικές σκέψεις. Όπως: «οι προηγούμενες σχέσεις του συντρόφου απειλούν την τωρινή», «αφού με πρόδωσαν στην προηγούμενη σχέση μου, θα με προδώσουν και σε αυτήν», «έτσι όπως είμαι, γιατί να είναι κάποιος μαζί μου;»
• Επικοινωνήστε με τον σύντροφο σας. Συζητήστε οτιδήποτε σας προβληματίζει. Μην τα κρατάτε για τον εαυτό σας. Η σχέση αφορά και τους δυο σας.

Μαμά θέλω να σου πω...

Σήμερα  το πρωί  έπεσε το μάτι μου πάνω σε αυτή την δημοσίευση. Αν μπορούσαν τα παιδιά μας να εκφραστούν με το δικό μας τρόπο, μάλλον κάπως έτσι θα μας τα έλεγαν!!

• Μη διστάζεις να είσαι σταθερή μαζί μου. Το προτιμώ. Με κάνεις να νιώθω περισσότερη σιγουριά.
• Μη με παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δεν γίνεται να έχω πάντα ό,τι ζητήσω. Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.
• Μη με κάνεις να νιώθω μικρότερος απ' ό,τι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά τον σπουδαίο.
• Μη με προστατεύεις πάντα από τις συνέπειες. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.

• Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείς. Θα προσέξω περισσότερο αυτά που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
• Μη μου δημιουργείς το αίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει ν' αναγνωρίζω
• Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικρο-αδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα - ίσα για να κερδίσω την προσοχή σου.
• Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατέψω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.
• Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένος όταν δεν τις κρατάς.
• Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σ' εσένα.

• Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις. Αν κάνεις κάτι τέτοιο, θα ανακαλύψεις πως θ' αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.
• Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστέψω πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη. Είναι σοκ για μένα όταν ανακαλύπτω πως δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
• Μην αναστατώνεσαι τόσο όταν σου λέω «δε σ΄αγαπώ». Δεν απευθύνομαι σε σένα, αλλά στη δύναμη που έχεις να μου εναντιώνεσαι
• Μη διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σου αν μου ζητήσεις συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σου.
• Μην ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ.

• Μην ξεχνάς πως δε θα μπορέσω ν' αναπτυχθώ χωρίς πολύ κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δε χρειάζεται να στο πω, έτσι δεν είναι;

Του παιδοψυχολόγου και παιδαγωγού Rudolf Dreikurs (1897-1972)

(Πηγή: paidikavivlia.blogspot.gr)

Gay και Ψυχική υγεία

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας της Αγγλίας οι γκέι άντρες στη Βρετανία αντιμετωπίζουν μια σιωπηλή κρίση σε θέματα ψυχικής υγείας η οποία σε μεγάλο βαθμό παραμένει ακόμα ταμπού – τόσο για τους ίδιους όσο και για το δημόσιο σύστημα υγείας. Σύμφωνα με τις μελέτες οι γκέι άντρες έχουν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να βιώνουν αισθήματα απομόνωσης, άγχους ή κατάθλιψης και να επιδεικνύουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά (απόπειρες αυτοκτονίας και καταχρήσεις) σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους. Τα προβλήματα αυτά επηρεάζουν τη στάση τους απέναντι στους υπόλοιπους γκέι, τη διάρκεια των σχέσεων τους αλλά και τα ρίσκα που παίρνουν στη σεξουαλική τους ζωή.

“Υπάρχει αυτό το κλισέ ότι το μόνο που κάνουμε είναι να διασκεδάζουμε”δηλώνει ο αρχισυντάκτης του περιοδικού. “Εδώ και δεκαετίες φωνάζουμε ότι δεν ντρεπόμαστε γι αυτό που είμαστε. Αν και είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να ντρεπόμαστε, στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου εύκολο να απαλλαγούμε από τις τραυματικές εμπειρίες που βιώσαμε σε πιο τρυφερές ηλικίες: φόβος, ταπεινώσεις, απομόνωση, μυστικοπάθεια, ντροπή.”

Οι επαγγελματίες της ψυχικής υγείας ξεκαθαρίζουν ότι το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος από μόνο του δεν αποτελεί εμπόδιο στο να ζήσει μια πλήρη, ευτυχισμένη και συναισθηματικά γεμάτη ζωή. Το πρόβλημα είναι ότι οι γκέι ως μειονότητα μεγαλώνουν και ενηλικιώνονται μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον που δεν μπορεί και δεν θέλει να τους αποδεχτεί και να καλύψει τις ανάγκες τους. Για να αντεπεξέλθουν υιοθετούν στρατηγικές που τους βοηθούν να επιβιώσουν, αλλά μακροπρόθεσμα μπορούν να επιβαρύνουν σημαντικά την ψυχολογική τους κατάσταση. Δύο είναι τα σημεία που θεωρούνται “κλειδί” στα προβλήματα ψυχικής υγείας των γκέι αντρών:Χαμηλή αυτοεκτίμηση Από πολύ μικρή ηλικία, ένα αγόρι λαμβάνει από το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον το μήνυμα ότι το να είναι “διαφορετικός” είναι κάτι αρνητικό και πρέπει να κάνει το παν για να καλυφθεί και να το κρύψει από τους γύρω του. Τα παιδιά που συνειδητοποιούν ότι κάτι δυσαρεστεί τους “μεγάλους”, συνήθως στρέφουν τα αρνητικά συναισθήματα στον ίδιο τους τον εαυτό, θεωρώντας ότι σε κάτι “φταίνε”. Οι επαφές με άλλους συνομήλικους τους επιβεβαιώνουν ότι “υστερούν” σε σχέση με τα άλλα αγόρια ή ότι αυτό που αισθάνονται είναι άσχημο, γελοίο και απαγορευμένο. Το αποτέλεσμα είναι η εσωστρέφεια, η απομόνωση, αισθήματα ντροπής και ανασφάλειας. Πολλοί γκέι έφηβοι παθιάζονται με το θέαμα, τη μουσική, το χορό και την καλλιτεχνική δημιουργία. Με αυτό τον τρόπο χτίζουν ένα “ασφαλές καταφύγιο”, ένα “κουκούλι” μέσα στο οποίο αισθάνονται ότι δεν τους αγγίζει η απόρριψη που εισπράττουν από τους άλλους.

‘Όπως γράφει ένας μπλόγκερ “η γκέι κοινότητα περιλαμβάνει πολλούς πληγωμένους ανθρώπους. Σε νεαρή ηλικία οι γκέι δεν έχουν πρότυπα μέσα στο σπίτι τους, δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τις ανασφάλειές τους. Βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι είναι “διαφορετικοί” αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει με τους νέους ανθρώπους, δεν αντιμετωπίζουν τη “διαφορετικότητά” τους σαν κάτι θετικό και υγιές. Καταλήγουν να πιστεύουν ότι είναι υποδεέστεροι, ανάξιοι να αγαπηθούν, πολίτες βήτα κατηγορίας.”Ένα περιβάλλον έντονης σεξουαλικότητας Όταν ενηλικιωθούν οι γκέι ανακαλύπτουν ότι ο μοναδικός τρόπος για να γνωρίσουν και να συναναστραφούν με άλλους γκέι άντρες είναι μέσα από τις σεξουαλικές “πιάτσες”: ιστοσελίδες γνωριμιών, γκέι μπαρ, πάρκα, σάουνες κτλ. Ακριβώς στην ηλικία που για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους χρειάζονται συναισθηματική στήριξη από ανθρώπους που έχουν περάσει τα ίδια, ανακαλύπτουν ότι κρίνονται με μοναδικό κριτήριο το πόσο σεξουαλικά επιθυμητοί και διαθέσιμοι μπορούν να γίνουν. “Φανταστείτε να στέλναμε ένα κορίτσι να αποκτήσει τις πρώτες της ερωτικές εμπειρίες σε μπαρ για εργένηδες. Όλα αυτά είναι τραυματικά και επηρεάζουν την ψυχική υγεία. Η κοινωνική απόρριψη που έχουν βιώσει οι γκέι τους κάνει να παγιδεύονται στη σεξουαλική ελευθερία, που είναι και η μόνη που έχουν κατακτήσει” δηλώνει ένας γκέι ακτιβιστής από το Λονδίνο.Οι συνέπειες όλων των παραπάνω είναι γνωστές: μην έχοντας που να στραφούν, πολλοί γκέι υιοθετούν τις καταχρήσεις (αλκοόλ, ναρκωτικά) σαν “φαρμακευτική αγωγή” για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους. Οι καταχρήσεις φέρνουν μαζί τους και επικίνδυνες σεξουαλικές συμπεριφορές – ένα ακόμα δείγμα αυτοκαταστροφικής διάθεσης. Η συχνή εναλλαγή ερωτικών συντρόφων είναι ένας τρόπος να μην αφήνουν κανένα να τους πλησιάσει συναισθηματικά. Κι η επικριτική και αρνητική στάση τους απέναντι στους άλλους γκέι ένας τρόπος για να καλύψουν τα αρνητικά συναισθήματα που έχουν για τον εαυτό τους.Τίποτα από όλα τα παραπάνω όμως δεν είναι μοιραίο και αναπόφευκτο. Όλοι μπορούμε να βελτιώσουμε την ψυχολογική μας κατάσταση, φτάνει να εντοπίσουμε που βρίσκεται το πρόβλημα και να αναζητήσουμε τρόπους για να το ξεπεράσουμε. Οι ειδικοί δίνουν μερικές πολύ απλές συμβουλές:

• Αναλάβετε την ευθύνη των πράξεών σας – δεν είστε αιώνιοι έφηβοι

• Αποδεχτείτε το σώμα σας – δεν θα σας αγαπήσει κανείς μόνο γι’ αυτό

• Σταματήστε τα αρνητικά σχόλια σε βάρος των άλλων

• Αντιμετωπίστε την εξάρτηση από το σεξ και κάθε μορφής εθισμό

• Κάντε παρέα με γκέι άντρες που δεν σας ελκύουν ερωτικά

• Βρείτε ένα ”μέντορα” – κάποιον γκέι μεγαλύτερης ηλικίας που έχει περάσει τα ίδια και μπορεί να σας βοηθήσει

Πηγή: www.we-thepeople.gr.

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση παλαιότερου άρθρου από το http://gayrightsgreece.blogspot.gr/: